เหลียงเหวินคังยืนทรงตัวอย่างทุลักทุเล แววตาเย็นเยียบจับจ้องเหลียงอวี่หวง
“แต่ก่อนเจิ้นเห็นว่าเจ้าเป็นเด็กอ่อนโยนซื่อตรง แม้จะสามัญ ไม่โดดเด่น ทั้งยังมีข้อบกพร่องอยู่มากมาย เจิ้นก็ยังอดทนได้ ด้วยเหตุนี้เจ้าจึงนั่งอยู่บนตำแหน่งรัชทายาทมาได้หลายปี”
“ผู้ใดจะคิดว่าเมื่อนั่งอยู่บนตำแหน่งนี้นานเข้า เจ้ากลับลืมสิ้นว่าตนเองเป็นใคร ภายใต้ท่าทีอ่อนโยนซื่อตรงของเจ้า ซ่อนจิตใจอำมหิตเลือดเย็นเอาไว้...เจิ้นจะยังทนให้เจ้าก่อกรรมทำชั่วต่อไปได้อย่างไร?”
“เหลียงอวี่หวง ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้ทุกสิ่งที่ทำแล้ว เห็นแก่สายเลือดของเจิ้นที่ไหลเวียนอยู่ในกายเจ้า เจิ้นจะไว้ชีวิตเจ้า แต่เพียงไม่ให้เจ้าตายเท่านั้น...ส่วนตระกูลเมิ่งและคนรอบกายเจ้า ย่อมไม่มีทางรอดพ้นไปได้”
เหลียงอวี่หวงมองเหลียงเหวินคังอย่างไร้สีหน้า
เขาอดหัวเราะเสียงต่ำไม่ได้
จากนั้นเสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ
เขาช่างโง่เขลานัก
เขาคิดว่าเมื่อตีแผ่แผนร้ายของหนีหวงและล้างมลทินให้ตนเองแล้ว เหลียงเหวินคังจะเกิดความเห็นใจและสงสารเขาบ้าง จะรู้สึกละอายใจต่อเขาบ้าง และพิจารณาตัวรัชทายาทผู้นี้ให้ถี่ถ้วน
ผู้ใดจะคิดว่าเหลียงเหวินคังไม่เคยคิดมอบโอกาสให้เขามีชีวิตรอดเลย
แม้หนีหวงจะถูกทำลาย แม้นางอาจต้องปิดบังชื่อแซ่ไปชั่วชีวิต ไม่อาจปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน เหลียงเหวินคังก็ยังจะยกเลิกตำแหน่งรัชทายาทของเขาเพื่อหนีหวง