เขาถูกเจ้าเดรัจฉานนี่กดทับอยู่ด้านล่าง ชั่วขณะหนึ่งถึงกับดิ้นไม่หลุด
ไม่รู้ว่าเจ้าเดรัจฉานนี่ไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลเช่นนั้นมาจากที่ใด
แววเย็นเยียบวูบไหวในดวงตาของเหลียงอวี่หวง เขาถอยหลังไปทีละก้าว มองภาพเบื้องหน้าด้วยท่าทีเย็นชาอย่างยิ่ง
เหลียงเหวินคังเห็นท่าทีถอยห่างของเขา ก็เดือดดาลจนแทบอกแตกตาย
ลูกอกตัญญู! ลูกอกตัญญูคนนี้คิดจะยืนมองเขาถูกหวงมามาบีบคอตายต่อหน้าต่อตาหรือไร
ลำคอของเขาถูกบีบจนเจ็บแปลบ
ขันทีหลิวตะโกนเรียกทหารรักษาพระองค์อย่างร้อนใจ ให้เร่งรุดมาถวายอารักขา
เขาไม่ว่าจะออกแรงแงะอย่างไรก็แงะแขนของหญิงชรานั่นไม่ออก
ทหารรักษาพระองค์กรูกันเข้ามา ชูดาบใหญ่ในมือขึ้น ฟันลงบนแผ่นหลังของหวงมามาอย่างแรง
หวงมามารู้สึกเพียงความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นขึ้นมาจากแผ่นหลัง
ทว่ามือที่บีบลำคอเหลียงเหวินคังกลับยังไม่คลายแม้แต่น้อย
เหลียงเหวินคังกลอกตาขึ้น รู้สึกหายใจไม่ออก
ขันทีหลิวร้อนใจจนแทบทนไม่ไหวอยู่ด้านข้าง “รีบฟันขันทีชั่วช้านี่ให้ตาย ฆ่านางเสีย ฝ่าบาทใกล้ถูกนางบีบคอตายแล้ว!”
ทหารรักษาพระองค์เงื้อดาบขึ้นอีกครั้ง ฟันแขนทั้งสองข้างของหวงมามาขาดสะบั้นอย่างโหดเหี้ยม
หวงมามาร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างแข็งทื่อ ก่อนหงายหลังล้มลง
แขนของนางถูกฟันขาด เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าและร่างกายของเหลียงเหวินคัง
ดวงตาของเหลียงเหวินคังเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาถอยกรูดหลบไปไกล
เขามองหวงมามาที่แขนทั้งสองข้างถูกฟันขาด นอนกระตุกอยู่ในกองเลือด