แม้เฝิงซู่ชิงผู้นี้จะโดดเด่นเพียงใด เขาก็ไม่อาจทนให้สตรีคลั่งรักจำนวนมากมาพัวพันได้
เขาไม่ชอบสตรีที่ให้ความสำคัญกับเรื่องรักใคร่มากเกินไป
สตรีที่เขาชื่นชอบคือวีรสตรีอย่างหยุนหลวน ผู้วางความผาสุกของราษฎรทั่วหล้าไว้เป็นอันดับแรก
มิใช่สตรีตัวเล็กใจแคบที่อ่อนไหวเจ้าน้ำตา เอาแต่คร่ำครวญถึงความรักความใคร่จนแทบเอาชีวิตไม่รอดอยู่ทั้งวัน
แววสนใจปรากฏขึ้นในดวงตาของหยุนหลวน นางยกยิ้มพลางมองเหลียงอวี่หวง “ฝ่าบาท มิสู้พวกเรามาพนันกันสักครา?”
เหลียงอวี่หวงมองหยุนหลวนด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่ง “พนันเรื่องใด?”
“ข้าพนันว่าแม่นางเฝิงผู้นี้จะไม่มีวันยอมตายเอาเป็นเอาตายเพื่อพระองค์อย่างสือชิงเหยียน วัน ๆ เอาแต่หาทางทำให้พระองค์พอพระทัย” หยุนหลวนมองเหลียงอวี่หวงด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “นางย่อมเป็นสตรีผู้มีวิสัยทัศน์และปณิธานกว้างไกลยิ่งกว่าบุรุษ”
“คาดว่านางคงหมดรักพระองค์ไปนานแล้ว หากพวกเราบังคับให้นางแต่งกับพระองค์ เป็นฮองเฮาของพระองค์ ไม่แน่ว่านางอาจไม่ยินดีเสียด้วยซ้ำ”
เฉิงเฟิงไม่เห็นด้วย อดโต้แย้งไม่ได้ “เป็นไปไม่ได้…ภายนอกล้วนเล่าลือกันว่าแม่นางเฝิงหลงรักฝ่าบาท จึงครองตัวเป็นโสดมาจนถึงวัยนี้”
“นางเหมือนสือชิงเหยียน ต่างล้วนรักฝ่าบาทฝังใจจนถอนตัวไม่ขึ้น ต่อให้นางเก่งกาจหรือโดดเด่นเพียงใด แต่เมื่อสตรีพบพานเรื่องรักใคร่ ก็ล้วนไม่ต่างกัน”
ฝ่าบาทของเขาโดดเด่นถึงเพียงนั้น