เซียวถิงเยี่ยนกุมมือนาง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณหนูเฝิงเฉลียวฉลาดยิ่ง นางให้คนรวบรวมสมบัติล้ำค่าหายากในใต้หล้า ซึ่งมีราคาแต่หาซื้อไม่ได้ ย่อมดึงดูดเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ให้ยินดีมาร่วมงาน เพื่อชมสมบัติล้ำค่าที่ไม่เหมือนสิ่งใดด้วยตาตนเอง”
“สมบัติอันใดกัน ถึงดึงดูดผู้คนได้มากมายเพียงนี้?” หยุนหลวนเลิกคิ้วมองเซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนหันไปเหลือบมองเหลียงอวี่หวง “พวกเรารู้เรื่องสมบัติของแคว้นเหลียงน้อยยิ่ง แต่มีสมบัติชิ้นหนึ่งที่นับเป็นของวิเศษหาได้ยากในใต้หล้า ผู้คนต่างรู้จัก ฝ่าบาทน่าจะทรงเดาได้กระมังว่าสมบัตินั้นคือสิ่งใด?”
เหลียงอวี่หวงขมวดคิ้วน้อย ๆ อย่างอดไม่ได้ เขาตอบอย่างไม่แน่ใจนักว่า “เยี่ยนอ๋องหมายถึง…โอสถอายุวัฒนะหรือ?”
เซียวถิงเยี่ยนพยักหน้าโดยไม่ยืนยันหรือปฏิเสธ “มีข่าวลือว่าโอสถอายุวัฒนะนี้ปรุงขึ้นโดยหมอเทวดาแห่งแคว้นเหลียง เมื่อ 50 ปีก่อน เขาปรุงยาเม็ดนี้ได้ทั้งหมดสามเม็ด เมื่อ 20 ปีก่อน มียาเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นในราชวงศ์หนันฉูของพวกเรา…แต่กลับหายสาบสูญไปอย่างไร้สาเหตุ ไม่มีผู้ใดรู้ว่าถูกใครขโมยไป”
“ส่วนยาเม็ดที่สองตกอยู่ในมือหญิงชราชาวแคว้นเหลียงคนหนึ่ง ครานั้นนางอายุเกือบ 70 ปีและป่วยหนักใกล้สิ้นใจ ใครจะรู้ว่าเมื่อนางกลืนโอสถอายุวัฒนะลงไป ไม่เพียงฟื้นคืนชีพ ผิวพรรณยังกลับมาเปล่งปลั่ง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ผมดำขลับ…”
ชื่อเสียงของโอสถอายุวัฒนะเลื่องลือราวปาฏิหาริย์ เม็ดหนึ่งหายสาบสูญ อีกเม็ดถูกหญิงชรากลืนลงไป ส่วนเม็ดที่สามจนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ร่องรอย
การประมูลครานี้ เฝิงซู่ชิงใช้โอสถอายุวัฒนะเม็ดที่สามเป็นจุดขาย ดึงดูดเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์แทบทั้งหมดในเหลียงจิงให้มาร่วมงานประมูลที่หอเจียงเยว่