เขารู้ดีว่าแท้จริงแล้วเหลียงอวี่หวงก็ชอบหยุนหลวนมากเช่นกัน
ทว่าเขาไม่เคยทำเรื่องต่ำช้าเพียงเพราะความชอบของตน
ความรักของเขาเปิดเผยตรงไปตรงมาและน่านับถือ
เหลียงอวี่หวงส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เป็นเราที่ทำให้พวกเขาต้องเดือดร้อน...ในใจเรารู้สึกละอาย ไม่ว่าพวกเขาจะให้เราทำสิ่งใด เราก็เต็มใจทั้งสิ้น เราติดค้างพวกเขาอยู่เสมอ...หวังว่าสักวันหนึ่ง เราจะมีโอกาสชดเชยให้พวกเขา”
รอยยิ้มในดวงตาของหมอเทวดาหลู่เจือความอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน “ข้ารู้อยู่แล้วว่าฝ่าบาทเป็นคนดี ไม่เหมือนเซิ่งกุยที่ร้ายกาจอยู่เงียบ ๆ”
“รอข้าว่างเมื่อใด ข้าจะไปสนทนากับเขาให้ดีสักครั้ง”
เหลียงอวี่หวงมิได้คัดค้าน “ในเมื่อพิษกู่ของหยุนหลวนคลายแล้ว เซิ่งกุยก็หมดประโยชน์อีกต่อไป เช่นนั้นเราจะมอบเซิ่งกุยให้หมอเทวดาหลู่ จัดการตามใจท่าน”
หมอเทวดาหลู่ประหลาดใจเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้น “ฝ่าบาททรงยอมให้ข้าจัดการเซิ่งกุยจริงหรือ?”
“ตามเหตุผลแล้ว เรื่องที่เซิ่งกุยทำไปส่วนหนึ่งก็เพื่อท่าน”
แววรังเกียจผุดขึ้นในดวงตาของเหลียงอวี่หวง เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ “เขาคิดไปเองฝ่ายเดียวทั้งนั้น...เราจะทำสิ่งใด ยังต้องให้เขามาชี้นิ้วสั่งอีกหรือ? เขากล่าวอ้างอย่างสวยหรูว่าทำเพื่อเรา เพื่อแคว้นเหลียง...แต่เมื่อว่ากันถึงที่สุด ทั้งหมดก็เป็นเพียงความเห็นแก่ตัวของเขา”
“อำนาจที่เขาไม่ได้จากเหลียงเหวินคัง เขาจึงคิดจะช่วงชิงจากเราอีกครั้ง...เราจะไม่โง่เขลา ถูกเขาหลอกลวงปั่นหัวได้ง่าย ๆ เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวมาแต่ไหนแต่ไร แล้วเขาเคยรู้จักวิธีรักใครสักคนหรือ?”