ชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่จับจ้องหยุนหลวน รอคอยปฏิกิริยาหลังนางกินยา
ภายในตำหนักเงียบสงัดยิ่ง ทุกคนแทบไม่กล้าหายใจแรง
ราวครึ่งเค่อให้หลัง หยุนหลวนซึ่งกำลังหลับใหลพลันขมวดคิ้ว ครางแผ่วเบา ก่อนกุมท้องไว้แน่น
เซียวถิงเยี่ยนสะดุ้ง รีบกุมมือของหยุนหลวนไว้ พลางมองหมอเทวดาหลู่อย่างลนลาน “หมอเทวดาหลู่ นางเป็นอะไรไป? ดูท่าทางเจ็บปวดเหลือเกิน...”
หมอเทวดาหลู่เหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “จะลนลานไปไย? เจ้าคิดว่านางเจ็บปวดเช่นนี้ หรือยามสูญเสียลูกไป เจ็บปวดกว่ากัน?”
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนหม่นลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ
หัวใจของเขาปวดหนึบ
หมอเทวดาหลู่ดุด่าอย่างขุ่นเคือง “หากข้าไปถึงช้ากว่านี้อีกสักก้าว ลูกของเจ้ากับหยุนหลวนคงไม่รอดแล้ว ลองคิดดูสิ ยามหยุนหลวนฟื้นขึ้นมา นางจะกล่าวโทษเจ้าหรือไม่?”
“ข้าเดาว่านางคงไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอที่ให้สละลูกเพื่อรักษามารดาใช่หรือไม่? เจ้าตัดสินใจขัดกับความตั้งใจของนาง”
ปลายจมูกของเซียวถิงเยี่ยนแสบร้อน ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าท่วมท้นแทบกลืนกินเขาทั้งตัว
“ข้าเองก็ไม่อยากสละลูกคนนี้... แต่สถานการณ์ยามนั้นไม่เปิดโอกาสให้ข้าลังเล ข้ากลัวจริง ๆ ว่าหยุนหลวนจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน... หมอเทวดาหลู่ ท่านคงเข้าใจข้า ข้าไม่อาจสูญเสียนางไปได้”
หางตาของเขาเปียกชื้นโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่เสียงพูดก็เจือสะอื้น