เลือดจากลำคอของเขาพุ่งทะลักดุจน้ำพุ แม้จะไม่ยอมแพ้เพียงใด แต่คมดาบเมื่อครู่ก็แทงทะลุเส้นเลือดที่คอของเขาจนขาด ชั่วพริบตาเดียวเขาก็หายใจถี่กระชั้น แล้วสิ้นลมไป
โจวเฉิงมองหลิวฝานที่สิ้นลมแล้ว ดวงตาแดงก่ำไปด้วยโทสะ เขาเตะหยุนเซิ่นเข้าไปอย่างแรง หยุนเซิ่นตกใจถอยหลังไปหลายก้าว
หยุนเฟิงรีบก้าวเข้ามาประคองแขนหยุนเซิ่นไว้ “พี่ใหญ่……”
โจวเฉิงเกรงหยุนเฟิงอยู่ จึงไม่ได้บุกเข้าโจมตีอีกในชั่วขณะนั้น
เขามองหลิวฝานที่นอนตาเบิกโพลงสิ้นลมอยู่บนพื้น ความโกรธแค้นพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เขาตะโกนใส่หยุนฟู่ชิงด้วยเสียงแหลมสะท้านใจ “หยุนฟู่ชิง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นเดรัจฉานใจหมาหมู่ เจ้ากลับให้ลูกชายของเจ้าฆ่าหลิวฝาน…… หากปีนั้นไม่ใช่เพราะเขาต้องปกป้องฮูหยินของเจ้า เขาจะต้องยืนมองภรรยาของตนถูกคนชั่วย่ำยีแล้วสังหารต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตลอดหลายปีมานี้ เขาอยู่ด้วยความทุกข์ทรมานเพียงใด ไม่มีสักวันที่เขาไม่ฝันร้าย ฝันเห็นภรรยาของเขามาทวงชีวิต…… พวกเราที่ติดตามเจ้ามา สุดท้ายได้รับผลลงเอยเช่นไร ท่านอ๋องพูดถูกแล้ว ในที่สุดพวกเราก็ต้องตายในมือเจ้า……”
“หลิวฝานตายแล้ว คนต่อไปจะใช่ข้าหรือไม่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า…… เดิมทีข้ายังลังเลอยู่ ใคร่จะช่วยชีวิตเจ้าไว้ ใครจะคิดว่าเจ้ากลับให้คุณชายรองสังหารหลิวฝานได้โดยไม่ลังเลเลยสักนิด หยุนฟู่ชิง สายสัมพันธ์พี่น้องเส้นสุดท้ายที่พวกเรามีกับเจ้า ณ ยามนี้ก็สูญสิ้นไปจนไม่เหลือแล้ว……”
หยุนเฟิงปาดเลือดที่กระเซ็นเปื้อนใบหน้า ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม “สายสัมพันธ์พี่น้องหรือ ฮึ…… เจ้าไม่รู้สึกว่าน่าขันหรือ ตั้งแต่ตอนที่หลิวฝานเงื้อดาบฟันบิดาข้า ตั้งแต่ตอนที่พวกเจ้าวางยาพวกเรา แล้วลอบโจมตีพี่ใหญ่ของข้า สายสัมพันธ์พี่น้องระหว่างพวกเจ้ากับบิดาข้าก็สูญสิ้นไปแล้วมิใช่หรือ”