ดวงตาของหยุนหลวนฉายแววซาบซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่คาดคิดว่าองครักษ์เฮยอวี่ผู้นี้จะใส่ใจถึงเพียงนี้ จัดแจงทุกเรื่องรอบคอบถี่ถ้วน แทบไม่ต้องให้นางเหนื่อยใจอะไรเลย
เซียวถิงเยี่ยนมีใต้บังคับบัญชาที่เก่งกาจเช่นนี้ ยังยอมยกให้นางได้ ก็พอจะนึกออกว่าเซียวถิงเยี่ยนอยากช่วยนางจริง ๆ
หยุนหลวนเม้มริมฝีปากเบา ๆ เอ่ยคำขอบคุณ แล้วรับน้ำยามาเงยหน้าดื่มรวดเดียวจนหมด
เฮยอี้จ้องมองจนนางดื่มยาหมด ก็รีบนำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกของท่านอ๋องผืนนั้นมาห่มให้หยุนหลวนทันที
หยุนหลวนอดรำพึงไม่ได้ว่า องครักษ์เฮยอวี่ผู้นี้ช่างใส่ใจเหลือเกิน ปรนนิบัติรอบคอบเสียจริง
นางเผลอถามขึ้นประโยคหนึ่งว่า “เจ้าชื่ออะไร”
เฮยอี้ชะงักมือไปครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าเงียบงัน
หยุนหลวนเห็นว่าเขาไม่อยากตอบ ก็มิได้บีบบังคับ นางเดินออกจากห้องก่อนใคร ก้าวเท้าตรงไปยังด้านนอก
“ไปเถอะ ออกเดินทาง……”
ที่ชั้นล่างด้านนอก องครักษ์เฮยอวี่คนอื่น ๆ เตรียมพร้อมรออยู่นานแล้ว หยุนหลวนพลิกตัวขึ้นหลังม้า สะบัดแซ่ม้าครั้งเดียว พวกเขาก็ควบม้าเร็วพุ่งทะยานจากไป
เพราะได้งีบหลับอยู่สักพักหนึ่ง กำลังวังชาของหยุนหลวนจึงกลับคืนมา
ยาที่เฮยอี้ให้ได้ผลดียิ่ง นางแทบไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ส่วนอาการต้องลมหนาวก็หายสนิท เพราะได้แช่น้ำร้อนและดื่มน้ำยา
การเร่งเดินทางครั้งนี้ พวกเขามิได้หยุดพักแม้แต่น้อย
——
หุบเขาเฮยเฟิง
หยุนฟู่ชิงนำกองทัพตระกูลหยุนตีทัพแคว้นเหลียงแตกพ่ายสำเร็จ ไล่ตีจนพวกเขาหนีกระเจิดกระเจิงอย่างน่าอเนจอนาถ ทว่าพวกเขากลับหนีเข้าไปในหุบเขาเฮยเฟิงเพื่อเอาชีวิตรอด