“ตลอดหลายปีมานี้ สิ่งที่ข้ามอบให้พวกเจ้ายังไม่มากพออีกหรือ? พวกเจ้ามีบุญคุณต่อข้า แต่ข้าที่มีต่อพวกเจ้า ไม่มีค่าอะไรเลยหรือ? ชัดเจนว่าพวกเจ้าโลภไม่รู้จักพอ ต่างคนต่างอยากข้ามหัวข้าไป……”
“ฮ่าฮ่าฮ่า……หยุนฟู่ชิงอย่างข้าถามใจตนเองว่าชั่วชีวิตนี้ไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อมโนธรรมสักอย่าง ซื่อตรงเปิดเผยมาโดยตลอด เหตุใดท้ายที่สุดข้าจึงต้องมาจบลงเช่นนี้?”
“พวกเจ้าทรยศข้าทีละคนก็ช่างเถอะ ยังต้องหาเหตุผลสวยหรูมาอ้างอีกหรือ? หรือว่าความผูกพันฉันพี่น้องตลอดหลายปีของเรา ในสายตาพวกเจ้าไร้ค่าแม้แต่เศษเงินเดียว?”
หยุนฟู่ชิงค่อย ๆ หลับตาลง น้ำตาใสไหลรินเป็นสายลงจากหางตาอย่างช้า ๆ
ความโศกเศร้าและสิ้นหวังในใจ ราวกับเถาวัลย์ที่รัดพันจนกลืนกินร่างของเขาไปทั้งตัว
ก่อนหน้านี้หลวนเอ๋อร์เคยเตือนเขาแล้วว่า รองแม่ทัพเหล่านี้อาจทรยศเขา คิดร้ายต่อเขา แต่เขาไม่เชื่อ ยอมทำให้หลวนเอ๋อร์เสียใจ ยังไม่ยอมเชื่อว่าพวกเขาจะหักหลังตน
เขาถือพวกเขาเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย ตลอดหลายปีนี้เขาทุ่มเทหัวใจปฏิบัติดีต่อพวกเขา มอบให้ทุกสิ่งที่เขาให้ได้
เขาควักเงินของตนเอง สร้างจวนให้พวกเขา จัดงานแต่งงานให้มีภรรยามีบุตร มอบทั้งเงินทองและความมั่งคั่งเท่าที่เขาจะมอบให้ได้
ทว่าสิ่งที่เขามอบให้เหล่านี้ กลับกลายเป็นว่าพวกเขาคิดว่ายังไม่พอ
พวกเขาไม่พอใจในสภาพปัจจุบัน ต่างคนต่างอยากขึ้นไปอยู่เหนือหัวเขา แย่งตำแหน่งแทนที่
หึ……น่าขันนัก หยุนฟู่ชิงอย่างข้าสายตาแย่ถึงเพียงนี้ ถึงได้คบหาพี่น้องใจหมาป่า ไร้น้ำใจไร้คุณธรรมเช่นนี้หรือ?