“เซียวถิงเยี่ยน เขามีคุณสมบัติอันใดจึงคู่ควรกับหลวนเอ๋อร์? แค่เขาคิดจะแต่งงานกับหลวนเอ๋อร์ ก็เป็นเพียงฝันลม ๆ แล้ง ๆ ข้าไม่มีวันยินยอม ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะไม่ยอมให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน”
หลิวซื่อมองหยุนเซิ่นที่ดวงตาแดงก่ำทั่วทั้งดวง แววตาเผยความเหี้ยมเกรียมกระหายเลือด... หัวใจของนางดิ่งลงสู่ก้นเหวโดยสิ้นเชิง
คนผู้นี้ช่างแปลกหน้าเหลือเกิน นางมองไม่เห็นเงาของหยุนเซิ่นในอดีตแม้แต่น้อย
นางอดถามอย่างเลื่อนลอยไม่ได้ “เจ้าเป็นใคร? เจ้าไม่ใช่บุตรชายของข้า... เจ้าไม่ใช่เซิ่นเอ๋อร์”
หยุนเซิ่นชะงัก เขาขมวดคิ้วมองหลิวซื่อ “ท่านแม่ หากข้าไม่ใช่หยุนเซิ่น แล้วจะเป็นใครได้อีก?”
กล่าวจบ เขาก็คลายมือจากซือหลี่ แล้วยื่นมือไปหาหลิวซื่อ
ซือหลี่ล้มลงกับพื้น ในที่สุดก็มีโอกาสได้หายใจหายคอ
เขาฟุบอยู่บนพื้น ไอไม่หยุด
ใบหน้าของหลิวซื่อซีดเผือด นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
นางกุมอก ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับกัดกินถึงกระดูกถาโถมเข้าใส่ไม่ต่างจากคลื่นทะเล
พรวด! เลือดสดคำหนึ่งพุ่งออกจากปากนาง
ดวงตาของหยุนเซิ่นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาตะโกนอย่างเสียสติ “ท่านแม่...”
เขารีบถลาเข้าไปหาหลิวซื่อ
ร่างของหลิวซื่ออ่อนยวบ ล้มเอนหงายไปด้านหลัง... หยุนเซิ่นโอบร่างนางไว้แน่น
จากนั้นนางก็หลับตาลง ตกอยู่ในอาการหมดสติอย่างหนัก
สมองของหยุนเซิ่นพลันว่างเปล่า เขาสั่นร่างหลิวซื่อในอ้อมแขนอย่างลนลานไร้หนทาง