หยุนเซิ่นมองดวงตาของมารดา แววตานั้นเต็มไปด้วยคำวิงวอน ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ลุกขึ้นอีก ยังคงต่อสู้กับซือหลี่ต่อไป
ในใจเขาห่วงใยสุขภาพของหลิวซื่อมาโดยตลอด
นางทนรับความกระทบกระเทือนมากเกินไปไม่ได้ ทั้งยังไม่อาจปล่อยให้อารมณ์ขึ้นลงรุนแรง มิฉะนั้นร่างกายคงรับไม่ไหว
แต่วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทั้งยังฉับพลันเกินไป ไม่ว่าร่างกายหรือจิตใจของนางต่างก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
ในใจหยุนเซิ่นเริ่มมีความกังวลผุดขึ้นมาราง ๆ
เขาไม่กล้าทำให้หลิวซื่อโกรธอีก ไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนข่มไว้ไม่กล่าวถึงได้ เขาเพียงปรารถนาให้มารดามีสุขภาพแข็งแรง ปลอดภัย และมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดี
หยุนเซิ่นมองใบหน้าซีดขาวของหลิวซื่อ ก่อนประคองแขนนางอย่างระมัดระวัง หาที่นั่งแล้วช่วยให้นางนั่งลง
“ท่านแม่ ร่างกายไม่มีตรงไหนผิดปกติกระมัง? หากรู้สึกไม่สบายตรงไหน ต้องบอกข้าเป็นอันขาด”
ดวงตาของหลิวซื่อแดงก่ำ ยามนี้นางยังจะมีแก่ใจห่วงใยร่างกายตนเองได้อย่างไร
สายตานางมองไปยังห้องข้าง ก่อนจะหันไปยังตำแหน่งที่หมิงอ๋องอยู่
หมิงอ๋องกับเหอเอ๋อร์ต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด
นางยินดีสละชีวิตของตนเพื่อวิงวอนต่อสวรรค์ ขอให้คุ้มครองเด็กทั้งสองให้ปลอดภัย และผ่านพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้
ซือหลี่จึงมองออกว่า หยุนเซิ่นไม่สนใจผู้ใดทั้งสิ้น ทว่ากลับยอมฟังคำของหลิวซื่อเพียงผู้เดียว
แววตาเขาวูบไหว ราวกับจับจุดที่จะใช้รับมือหยุนเซิ่นได้ จึงเริ่มเปิดโปงเรื่องราวต่าง ๆ ที่หยุนเซิ่นทำในช่วงนี้ต่อหลิวซื่อ