หลังจากเขาตาย คงถูกส่งลงไปยังสิบแปดขุมนรกกระมัง?
ถึงยามนั้น บิดาของเขา ตลอดจนบรรพชนทั้งหลายแห่งตระกูลหยุน คงไม่ยอมรับเขาอีกแล้ว
แต่แล้วอย่างไรเล่า?
หากไม่ทำให้ราชวงศ์เซียวปั่นป่วนจนฟ้าดินพลิกคว่ำ ต่อให้ตายไป เขาก็คงไม่อาจหลับตาลงได้อย่างสงบ
หยุนเซิ่นอุ้มหลิวซื่อจากไป พร้อมกับเฉินอวี้และหน่วยมืดคนอื่น ๆ ซึ่งถอนกำลังออกไปจนหมด
เซียวถิงเยี่ยนมองภาพนองเลือดทั่วลาน สีหน้าของเขายิ่งมืดครึ้มลงทุกขณะ
ซือหลี่ยันกายลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าเขาดังตุบ
“องค์อ๋อง... ข้า... ข้าคล้ายจะก่อเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ ข้านำเรื่องทั้งหมดที่หยุนเซิ่นทำไปบอกฮูหยินแม่ทัพ... เพราะฉะนั้นนาง... นางจึงถูกกระทบกระเทือนจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย”
ใบหน้าของเซียวถิงเยี่ยนซีดเผือด
เขามองซือหลี่อย่างไม่อยากเชื่อ “ร่างกายของฮูหยินไม่แข็งแรง ใครใช้ให้เจ้านำเรื่องเหล่านี้ไปบอกนาง?”
หลิวซื่อไม่เคยล่วงรู้เรื่องที่หยุนเซิ่นทำแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้เซียวถิงเยี่ยนใช่ว่าไม่เคยคิดจะบอกเรื่องทั้งหมดแก่หลิวซื่อ ให้นางรู้ความจริงและช่วยควบคุมหยุนเซิ่น
แต่ทุกครั้งที่นึกถึงสุขภาพของหลิวซื่อ และคำเตือนของหมอเทวดาหลู่ว่านางทนรับแรงกระทบกระเทือนรุนแรงไม่ได้
เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น
ไม่เคยคิดจะดึงหลิวซื่อเข้ามาพัวพันเลยแม้แต่น้อย
ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้กลับคล้ายหลุดพ้นจากการควบคุมไปเสียหมด