สาวใช้ไม่กล้ารั้งรออีก นางคุกเข่าคลานเข้ามา เศษชิ้นส่วนคมกริบบาดฝ่ามือและหัวเข่าจนเป็นแผล... ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง นางอดสั่นสะท้านไม่ได้
นางฝืนทนความเจ็บปวดทั่วกาย คลานมาถึงเบื้องหน้าฮองเฮาเซียวได้ในที่สุด
สิ่งที่ต้อนรับนางคือฝ่ามือและเสียงก่นด่าของฮองเฮาเซียว
“นางบ่าวชั้นต่ำตัวเล็ก ๆ ยังกล้าขัดคำสั่งเปิ่นกงอีกหรือ เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่! นังหญิงชั้นต่ำ ล้วนเป็นหญิงชั้นต่ำทั้งนั้น เปิ่นกงจะตีเจ้าให้ตาย...”
ฮองเฮาเซียวตบสาวใช้ผู้นั้นติดต่อกันกว่าสิบครั้ง จนใบหน้าของนางยับเยิน
สาวใช้ล้มตะแคงอยู่บนพื้น มึนงงจนลุกไม่ขึ้น
นางเอ่ยขอชีวิตด้วยเสียงอ่อนแรง “ฮองเฮาโปรดระงับโทสะ บ่าวผิดไปแล้ว”
ฮองเฮาเซียวยังไม่หายแค้น นางระบายโทสะทั้งหมดลงบนตัวสาวใช้
นางลุกขึ้น แล้วเตะสาวใช้ผู้นั้นอย่างแรงอีกหลายสิบครั้ง
สาวใช้เอ่ยขอชีวิตไม่หยุด ทว่าฮองเฮาเซียวราวกับเสียสติไปแล้ว ไม่ได้ยินเสียงของนางแม้แต่น้อย
เสียงวิงวอนของสาวใช้ค่อย ๆ แผ่วลงทุกที
เหล่าข้าหลวงข้างกายมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น
หนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้า เอ่ยเตือนเสียงเบา “ฮองเฮาโปรดระงับโทสะเถิด... หากตีต่อไป นางอาจสิ้นใจ”
เท้าของฮองเฮาเซียวไม่หยุดชะงัก นางปรายตามองข้าหลวงคนอื่น ๆ อย่างเย็นชา
“อย่างไร พวกเจ้าก็อยากมีชะตาเช่นเดียวกับนางหรือ”
เหล่าข้าหลวงส่ายหน้าทันควัน ต่างก้มศีรษะลง ไม่กล้าเปล่งเสียงอีก