ฮองเฮาเซียวต้องพึ่งพารูเอ๋อร์ จึงย่อมตอบรับคำขอเล็กน้อยเช่นนี้ของนาง
เพราะรูเอ๋อร์ เสี่ยวหลิงจึงมาทำงานอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋
ด้วยขาข้างหนึ่งพิการ เสี่ยวหลิงจึงทำได้เพียงงานปัดกวาดในตำหนักเฟิ่งอี๋ ไม่อาจเข้าใกล้ฮองเฮาเพื่อคอยปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด
ทว่าวันนี้ไม่รู้ว่าเหตุใด เสี่ยวหลิงจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไปในตำหนักชั้นใน
ตอนแรก รูเอ๋อร์มองไม่ชัดจริง ๆ ว่านางกำนัลที่ถูกฮองเฮาเซียวตีมีหน้าตาเช่นไร
จนกระทั่งศพถูกหามออกไป นางถึงจำได้ว่านางกำนัลผู้นั้นคือเสี่ยวหลิง
รูเอ๋อร์มองศพเสี่ยวหลิงที่ถูกหามออกไปด้วยดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
นางยกมือปิดริมฝีปาก ร้องไห้จนแทบขาดใจ
เหนียงเหนียงช่างโหดเหี้ยมนัก
มิใช่ว่าทรงรับปากนางแล้วหรือว่าจะปฏิบัติต่อเสี่ยวหลิงอย่างดี?
เหตุใดถึงลงมือตีเสี่ยวหลิงจนตายเช่นนี้?
หรือทรงไม่รู้ว่าสหายของนางคือเสี่ยวหลิง?
หรือทรงจงใจใช้เสี่ยวหลิงเป็นตัวอย่าง เพื่อเตือนสตินาง?
ยิ่งรูเอ๋อร์คิด ในใจก็ยิ่งโศกเศร้า
หากรู้แต่แรกว่าเสี่ยวหลิงจะถูกตีตายด้วยวิธีเช่นนี้
นางไม่มีทางพาเสี่ยวหลิงออกมาจากตำหนักซินเจ่อคู่ แล้วให้นางมาทำงานที่ตำหนักเฟิ่งอี๋เป็นแน่
แม้ตำหนักเฟิ่งอี๋จะดูรุ่งโรจน์ผิวเผิน ทว่าภายในกลับเน่าเฟะไปนานแล้ว
รูเอ๋อร์กำหมัดแน่น แววเกลียดชังผุดขึ้นในดวงตาโดยไม่รู้ตัว
นางเกลียด
นางเกลียดที่ตนไร้ความสามารถ เพราะความโง่เขลาของตนแท้ ๆ เสี่ยวหลิงจึงต้องเดินไปสู่ความตาย
นางเป็นคนทำร้ายเสี่ยวหลิง
ล้วนเป็นความผิดของนาง!