เฉ่าหยวนสือออกจากที่พักพิง บาดแผลทั่วร่างฟื้นตัวจนหายสนิทแล้ว
นอกประตู ชายผมยาวที่อ้างตัวว่าเป็นนักมายากลยืนยิ้มอยู่ ข้างกายมีชายสีหน้ามืดหม่นสวมชุดคลุมขาว ทว่าทั่วร่างกลับปกคลุมด้วยไอปีศาจ
“คุณนักสู้ คิดได้หรือยัง?”
เฉ่าหยวนสือส่ายหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณที่ท่านยื่นมือช่วยเหลือ แต่ขออภัย ผมคงรับปากไม่ได้ ผู้ที่อยู่ในพายุนั่นเป็นยอดฝีมือขั้นก่อนกำเนิด ควบคุมอำนาจแห่งสวรรค์ได้ เพียงพอจะสังหารพวกเราทั้งหมด”
“หึ ๆ ไม่คิดเลยว่านอกจากหยาบคายแล้ว เจ้าคนใช้กำลังอย่างแกยังขี้ขลาดถึงเพียงนี้” ชายชุดขาวหัวเราะเยาะ
“ท่านผู้นี้คือ?” เฉ่าหยวนสือเบนสายตาไปมอง
“ผมนามว่าเสวี่ยไห่” ชายชุดขาวยิ้มพลางเอ่ยเพียงไม่กี่คำ จากนั้นก็หลับตา ไม่สนใจเขาอีก
ส่วนนักมายากลก็ยกหมวกขึ้นเล็กน้อยให้เขาอย่างสุภาพ
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นก่อนกำเนิด แต่ยังอ่อนแอมากด้วย ก่อนพายุจะก่อตัว ผมเป็นคนแรกที่ได้ติดต่อกับเขา”
“ตอนนั้นผมยืนอยู่กับเขา มีผู้รอดชีวิตจากเขตอื่นคนหนึ่งพุ่งเข้ามาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วระเบิดตัวเองทันที พรสวรรค์ของเขายังถ่ายโอนบทลงโทษจากระบบทั้งหมดไปให้อีกฝ่ายด้วย”
“หุ่นเชิดของผมแหลกเป็นจุณในพริบตา ส่วนเขาเองก็เกือบตาย ต้องพึ่งไอเทมยื้อชีวิต จนถึงตอนนี้ยังมีผู้ประกอบอาชีพสายรักษาคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ”
“พายุของอีกฝ่ายเกิดจากการใช้ไอเทมบางอย่าง และต้องอาศัยกำลังทั้งหมดของเจ้าตัวคอยประคองไว้”
“สรุปคือสภาพของอีกฝ่ายย่ำแย่สุดขีด หากผมเดาไม่ผิด ท่านคงไม่เคยเจอหน้าเขาเลยสินะ เขาเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในกล่องโลหะนั่น”
แววตาเฉ่าหยวนสือไหววูบ แต่สุดท้ายก็ยังส่ายหน้า
“ความเสี่ยงสูงเกินไป ร่วมมือกันได้ แต่ไม่ควรพุ่งเป้าไปที่คนแข็งแกร่งที่สุด ควรหาเหยื่อที่อ่อนแอกว่าลงมือก่อน”