“ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ข้าเคยประสบมา องค์หญิง ห้ามปลุกพลังพิเศษเด็ดขาด” เย่ซวีกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“เจ้าเคยเปิดเผยหรือไม่ว่าตัวเองมาจากต่างโลก และบอกด้วยว่าจะจากโลกนี้ไปหลังอยู่ครบหนึ่งเดือน?” องค์หญิงถามเสียงเรียบ
“หา?!” เย่ซวีงุนงง
องค์หญิงรู้ได้ยังไง?
องค์หญิงมองสีหน้าฉงนของเขา ก่อนรีบอธิบายเสริม
“พวกเราไม่ได้ย้อนเวลากลับมาจากเส้นเวลาเดียวกัน ในเส้นเวลาของข้า เจ้าเป็นคนบอกเรื่องนี้กับข้าเอง ตอบคำถามของข้ามา”
‘องค์หญิงเหมือนจะคอยสังเกตปฏิกิริยาของข้าตลอด แล้วก็อธิบายให้เข้ากับปฏิกิริยาของข้า...’
เย่ซวีขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด พลันสังเกตเห็นจุดผิดปกตินี้อย่างเฉียบไว
‘นี่นางใส่ใจข้าหรือเปล่านะ ฮิ ๆ’
“ไม่เคยพ่ะ... ไม่เคยขอรับ องค์หญิง ความลับสำคัญเช่นนี้ ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า มีเพียงองค์หญิงเท่านั้นที่ได้ฟัง”
องค์หญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามรายละเอียดปลีกย่อยอีกหลายข้อด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เย่ซวีเล่าทุกอย่างออกไปโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
เมื่อสอบถามเสร็จ สีหน้าขององค์หญิงก็เปลี่ยนฉับพลัน กลับมายิ้มแย้มดุจบุปผาอีกครั้ง “ไปกันเถอะ พวกเราไปกอบกู้โลกกัน”
เย่ซวีพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
ตลอดสิบกว่าวันต่อจากนั้น เขาร่วมกับองค์หญิงรวบรวมกำลัง พลิกสถานการณ์ที่เดิมทีดูเหมือนจะไม่มีทางเอาชนะได้ แล้วกวาดล้างคลื่นสัตว์อสูรจนพินาศย่อยยับ...
พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์กับองค์หญิงก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดเช่นกัน
เวลาผ่านไปรวดเร็วจนน่าประหลาด บ่อยครั้งที่เขาเผลอใจลอย ศึกใหญ่ก็จบลงเสียแล้ว
เมื่อวันครบกำหนด 30 วันใกล้เข้ามา เย่ซวียืนอยู่บนแท่นสูงที่ผู้คนนับหมื่นจับตามอง แล้วลงมือฟันศีรษะตงหลี่ชางด้วยตนเอง