แสงเงาเบื้องหน้าหมุนวนไปมา เย่ซวีพบว่าตัวเองมาอยู่บนดาวเคราะห์อันเงียบงัน ซูหลัวยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าดูจนใจเล็กน้อย
ดูเหมือนความฝันของเขาจะยังสมจริงไม่พอ
แสดงว่าเย่ซวีเคยเห็นอะไรที่สมจริงกว่านี้
“อีกอย่าง ในโลกความจริง นายคงไม่มาพูดกับฉันยืดยาวขนาดนี้หรอก”
เย่ซวีเสริม ก่อนอารมณ์จะค่อย ๆ พลุ่งพล่านขึ้น
“ปล่อยให้ฉันหลงอยู่ในภาพฝัน ปล่อยให้ฉันไล่ตามความฝันของตัวเอง ให้ฉันได้เป็นผู้ปกครองโลกของตัวเอง!”
ซูหลัวส่ายหน้า “ทั้งหมดนี่เป็นของปลอม”
เย่ซวีหัวเราะอีกครั้ง “ฉันขอร้องละ ซูหลัว ฉันขอร้อง! นายจะเอาทุกอย่างของฉันไปก็ได้ จริง ๆ นะ! จะพรสวรรค์หรือทรัพย์สินก็ได้ ใต้เตียงฉันยังมีตุ๊กตาอีกตัวด้วย! สภาพใหม่ 99 เปอร์เซ็นต์!”
ซูหลัว “……”
“ฉันรู้ว่าพวกนั้นเป็นของปลอม แต่ฉันเต็มใจ ฉันยอมเอง ฉันเต็มใจด้วยใจจริง!!!!”
“ให้ฉันกลับไปเถอะ ฉันจะร่วมมือกับนายทุกอย่าง”
“ความร่วมมือของนายไม่ได้มีความหมายกับฉันสักเท่าไร เล่าเหตุผลที่ทำแบบนี้ให้ฟังหน่อยได้ไหม” ซูหลัวเรียกสมุดเล่มเล็กออกมาในมือ แล้วเริ่มจดบันทึก
“เล่าเสร็จแล้วจะปล่อยฉันกลับไปหรือเปล่า?”
“ขอคิดดูก่อน”
“ขอบคุณนะ ซูหลัว นายเป็นคนดีจริง ๆ”
เย่ซวีโล่งอกราวกับรอดพ้นภัยมาได้ “คนอย่างฉัน หรือจะพูดว่าคนอีกมากมาย ถ้าได้โอกาสจมอยู่ในโลกแห่งจินตนาการของตัวเองไปตลอดกาล ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะเลือกโดยไม่ลังเลเลย”
ซูหลัวไม่แสดงความเห็น
“ชีวิตฉันไม่มีอะไรน่าจดจำเลย ดิ้นรนอยู่ในระบบการศึกษาที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก จนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้น ชีวิต 18 ปีที่ผ่านมาแสนธรรมดา ฉันแม่งเหมือนตัวประกอบเอ็นพีซีเลย นายเข้าใจไหม?”