ร่างของเขายังคงขดงออยู่ในท่าเดิม ความชาเฉยเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า เสื้อผ้าบนตัวจนดูไม่ออกแล้วว่าเดิมมีสีหรือรูปแบบอย่างไร ถูกคราบสกปรกแห้งกรังเปรอะเปื้อนจนแข็งกระด้าง
บนโซฟา ใต้ร่างและรอบตัวเขามีก้อนแข็งสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่ให้เห็น พวกมันจับตัวแข็งปนกับผ้าและฝุ่น นั่นคือ...สิ่งขับถ่ายที่ปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว
คราบปัสสาวะทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จนเกิดเป็นปื้นคล้ายแผนที่ ส่วนที่มีมากกว่านั้นคือสิ่งสกปรกแข็งแห้งจากลำไส้ สีคล้ำหม่น พวกมันติดอยู่บนตัวเขาและโซฟา บางส่วนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นด้วย
ระเบิดไฮโดรเจนที่ซูหลัวปล่อยไว้ก่อนหน้านี้แนบติดอยู่กับตัวเขาอย่างใกล้ชิด
ซูหลัวใช้พลังจิตเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ระบบร่างกายอ่อนแอลงอย่างหนัก จิตสำนึกจมอยู่ในความเงียบ เห็นได้ชัดว่าหลังกลับจากการทดสอบ เขาก็ตกอยู่ในภาวะไร้สำนึกบางอย่าง ถึงขั้นสูญเสียความสามารถในการดูแลตัวเองขั้นพื้นฐานไป”
“เสียสติไปแล้วหรือ? สภาพเสื้อผ้ากับท่าทางบิดเบี้ยวของเขาบ่งบอกว่าเคยดิ้นรนมาก่อน” ซ่งซือเก๋อตรวจสอบอย่างละเอียด
“นั่นเป็นกรณีที่ดีที่สุดแล้ว” ซูหลัวตอบ
ซ่งซือเก๋อก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ยืนมองอยู่ห่าง ๆ สิบกว่าเมตรครู่หนึ่ง ก่อนถอยออกมาแล้วเอ่ยว่า “ดูเหมือนวิญญาณของเขาจะถูกบางอย่างยัดจนเต็ม บวมเป่งผิดปกติ”
ซูหลัวขมวดคิ้ว “ตัวตนต้องห้ามทำงานหยาบ ๆ แบบนี้เลยหรือ...เดี๋ยวก่อน”
ซูหลัวนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
กระแสอากาศอ่อนโยนแต่ไม่อาจต้านทานได้สายหนึ่งยกร่างเย่ซวีที่ปล่อยเรี่ยราดไปทั่ว พร้อมกับวัตถุอันตรายที่แนบติดตัวเขา พาออกไปนอกห้องทดลอง