"เจียง วาน จือ!" ดวงตาของเขาค่อย ๆ หยีลง เส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบ ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดและไร้ซึ่งอุณหภูมิ "เธอไม่กลัว..."
มือที่ข้อนิ้วถนัดชัดนั้น ค่อย ๆ คว้าคอเรียวบางของเธอไว้ พร้อมกับคำพูดของเขา
ร้อนจนแทบไหม้
เจียงวานจือจ้องมองเขาที่ราวกับเป็นต้นกำเนิดไฟ
ไม่เพียงแต่ไม่กลัว
กลับเชิดคอหงส์อันงดงามขึ้นมาอย่างท้าทาย
เพื่อให้เขาเอี้ยวมือได้ถนัดขึ้น
ทำไม่ได้นี่นา
ใครจะไปรู้ว่าเธอดันมีงานอดิเรกแปลก ๆ แบบนี้ล่ะ?
บีบคอเลยสิ!
บีบแล้วก็จูบอย่างเมามันสิ!
ให้ตายเถอะ มือสั่นอะไรขนาดนั้น?
รีบ ๆ หน่อยสิ เธอชักจะรอไม่ไหวแล้ว!
ชักจะช้าจัง!
ดวงตางามของเธอพลิกขึ้นอย่างไม่พอใจ ยกมือขึ้นดึงเสื้อเชิ้ตของเขาลงมาอย่างแรง
ริมฝีปากของเธอ ทาบลงบนริมฝีปากรุ่มร้อนของเขาอีกครั้ง
จูบนี้ ดั่งภูเขาไฟระเบิด
เหตุผลทั้งหมดของปั๋วถิงเยี่ย ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นในพริบตา
เขามองดูใบหน้าของเธอที่อยู่ตรงหน้า แววตาเย้ยหยันวาบผ่านก้นบึ้ง ก่อนจะจูบเธอหนักขึ้น รุนแรงขึ้น พร้อม ๆ กับนิ้วมือที่มีรอยด้านก็ล้วงเข้าไปสัมผัสผิวกายใต้เสื้อผ้าที่บดบังไว้...
เจียงวานจือจะยอมแพ้ได้อย่างไร
เธอโอบแขนรอบคอของเขา แนบชิดเข้าไปลึกยิ่งขึ้น
สามปีที่เจ้าของร่างเดิมแสดงเป็นสามีที่หลับใหล
วันนี้ ถึงเวลาตื่นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว
"เจียงวานจือ เธออย่าได้เสียใจทีหลัง..."
เจียงวานจือไม่พูดอะไร เพียงแต่ย้ายมือทั้งสองข้างออกจากคอของเขา ท่ามกลางจูบที่ลึกล้ำ มือก็ไล้จากกล้ามเนื้อหน้าท้องแปดแพ็ก ลวกไหลลงไปเรื่อย ๆ จนสัมผัสถึงเอวคอดกำยำของเขา
'แคร็ก' เสียงหนึ่ง
เสียงหัวเข็มขัดดังชัดเจน
ร่างของปั๋วถิงเยี่ยแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง
จากนั้น มุมปากบางบางก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา น้ำเสียงเยียบเย็นและเยาะเย้ย "แกะเข็มขัดคล่องขนาดนี้ ทำบ่อยหรือไง?"
"พูดมากขนาดนี้ ครั้งแรกหรือไง?"
เขาก้มมองเธอ ใบหน้าหล่อเหลาแผดเผาด้วยไอร้อนน่าสะพรึง เสียงทุ้มต่ำกังวานลึกพาความร้อนของลมหายใจรดลงบนผิวกายของเธอ พูดช้า ๆ ทีละคำ: "เจียงวานจือ นี่เธอหากำไรใส่ตัว!"
เสื้อเชิ้ตถูกดึงออกด้วยความโกรธ
โยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี
วินาทีถัดมา ร่างกายกำยำก็กดทับลงไป——
————
กลางคืน สองทุ่ม
เธอสะใจ
เขาสุดขยัน
สามีที่หลับใหลมาสามปี
หลังจากตื่นขึ้นมา ในที่สุดก็ได้กินอิ่มเสียที
ตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ ปั๋วถิงเยี่ยแยกไม่ออกว่าเป็นความโกรธ หรือเหตุผลอื่น
ไม่ว่ายังไงก็บีบเค้นเธอจนแทบแย่
เจียงวานจือขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในกระดูกของเธอ เธอเป็นคนตะกละตัวจริง
แต่ร่างกายนี้มันอ่อนหัดเกินไปจริง ๆ
เอาไม่อยู่เสียอย่างนั้น
รู้อย่างนี้ ชาติก่อนเธอแค่ห้า...ก็ยังรับมือได้สบาย ๆ เลยนะ
ดูท่า ต่อไปนี้คงต้องเพิ่มการออกกำลังกาย
เจียงวานจือหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาเริ่มสวมอย่างเป็นระเบียบ
แม้ทั้งตัวจะปวดร้าว
แต่เธอก็ไม่ได้แสดงความไม่สบายตัวแม้แต่น้อย
ภายในห้องเงียบลง
มีเพียงเสียงสวมเสื้อผ้าอันแผ่วเบาของเธอ
ปั๋วถิงเยี่ยดวงตาดำขลับลึกดั่งทะเล เอนหลังพิงหัวเตียง จ้องมองเธอ นิ้วเรียวบางระหว่างร่องมีบุหรี่ที่จุดไหม้ไปครึ่งมวน ควันลอยกรุ่น ทำให้ใบหน้าของเขาดูลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เขากำลังประเมินเธอ
ประเมินเจียงวานจือคนนี้ ที่ทำให้เขารู้สึกแปลกหน้าไปหมดในวันนี้
เจียงวานจือแต่งตัวเสร็จอย่างรวดเร็ว
จากนั้น ก็หันมามองเขา
คิ้วเรียวโก่งขึ้นเล็กน้อย แววตามีร่องรอยของความสมใจ
"เธอไม่กลัวหรือว่าเมื่อกี้ฉันจะบีบคอเธอตาย?"
เห็นรอยยิ้มนั้นของเธอ
เขากดบุหรี่ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่
ในดวงตาเต็มไปด้วยแสงอันมืดมิด
เธอเดินไปอีกด้าน หยิบกระเป๋าแอร์เมสของตัวเองขึ้นมา เสียงเรียบเฉยดังขึ้น "ถ้าเธอกล้าฆ่าฉันจริง ๆ จะได้ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมล่อลวงฉันแบบนี้ด้วยหรือไง ตระกูลปั๋วของพวกเธอเดิมพันไม่ไหว เธอเอง ก็เดิมพันไม่ไหว!"
แววตาอาฆาตของปั๋วถิงเยี่ยกระตุกวาบอย่างรุนแรง
เขาจำต้องยอมรับ
ผู้หญิงคนนี้พูดความจริง
สี่ตระกูลใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ เจียง ปั๋ว เสิ่น กู้
ในสายตาคนนอก เทียบเท่ากันหมด
แต่แท้จริงแล้ว ความแข็งแกร่งของตระกูลเจียง นานมาแล้วที่ทิ้งห่างพวกเขาสามตระกูล
ตอนนี้ตระกูลเจียงยังคงเป็นเฒ่าหัวหน้าครอบครัวคนนั้นที่คุมบังเหียนอยู่
และเขาน่ะ เก่งนักเรื่องปกป้องลูกหลาน
เจียงวานจือคนนี้ ถึงแม้จะโง่แค่ไหน ก็ยังเป็นแก้วตาดวงใจของเฒ่าคนนั้น
ตราบใดที่เฒ่าคนนั้นยังไม่มอบอำนาจ
เขาก็ยังฆ่าเด็กโง่คนนี้ไม่ได้
เจียงวานจือเห็นเขาเงียบ หัวเราะเย็นชาในใจ
สามปีมานี้
พวกเขาสามคนนี่ทั้งอยากได้ทั้งอยากได้
ทั้งอยากให้เธอไม่เลือก แต่นี่ก็ไม่เคยปฏิเสธทรัพยากรที่ปู่เธอส่งให้
คิดแผนได้แนบเนียนจริง ๆ นะ
"เธอแกล้งโง่มาตลอดเลยใช่ไหม?"
"เดาสิ"
เธอยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัด
วินาทีถัดมา หันหลัง เดินตรงไปที่ประตู
"เจียงวานจือ เธอคิดว่าปู่ของเธอจะปกป้องเธอได้อีกกี่ปี?"
น้ำเสียงจากด้านหลัง ทั้งอึมครึม ทั้งห้วนลึก
ได้ยินดังนั้น เจียงวานจือจึงหันกลับมา
ริมฝีปากของเขาเจือรอยยิ้มเยาะ ๆ อยู่เล็กน้อย แววตาลึกล้ำเย็นเยียบ น้ำเสียงไร้ซึ่งความปรานี "ไม่นานมานี้ ดูท่าทางปู่ของเธอสุขภาพจะไม่ค่อยดีนะ ว่าไหม?"
เธอยกยิ้มเย็นชา รับมือกับดวงตาคู่นั้นที่มืดสนิท "เพราะงั้น ถึงต้องถึงตาฉันมาเล่นกับพวกเธอบ้างแล้วไง!"
ปั๋วถิงเยี่ย: ...
วินาทีถัดมา มือขาวเนียนของเธอเปิดกระเป๋าแอร์เมส
ดึงเงินสดหนา ๆ ออกมาจากข้างใน
จากนั้น เธอสะบัดข้อมือ โยนเงินในมือขึ้นสูงอย่างแรง
"แกร่ก——"
ธนบัตรร้อยหนึ่ง countless ใบ
ราวกับเกล็ดหิมะที่ร่วงโรย ตกลงมาจากเบื้องบน
"การปรนนิบัติครั้งแรกของคุณ ฉัน พอ ใจ มาก" เธอยิ้มสดใส แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม "คุณชายคนนี้ ให้รางวัล!"
แม้จะปิดประตูห้องไปแล้ว
เสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวจากข้างใน ก็ยังลอดผ่านบานประตูออกมา
โกรธแล้วหรือ?
ต่อไปเรื่องที่ทำให้เสียอาการยังมีอีกมากเลย!
เธอหัวเราะเย็นชา สวมส้นสูงแล้วเดินจากไปตรง ๆ