ถุงกระดาษที่ศาสตราจารย์หลี่ซู่เซิงส่งมาถึงในสามวันต่อมา
ตัวอย่างถุงกระดาษวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับคู่มือการครอบถุงแอปเปิลหนึ่งเล่ม
เป็นฉบับพิมพ์โรเนียว หน้าปกยังมีรอยหมึกเปื้อนอยู่
จดหมายมีเพียงหน้าเดียว ลายมือหวัดๆ:
"ถุงกระดาษสามร้อยใบ คู่มือหนึ่งเล่ม
เวลาในการครอบถุงมีความสำคัญ ครอบเร็วเกินไปจะทำลายผล ครอบช้าเกินไปหนอนก็เข้าไปแล้ว เจ้าจงใช้วิจารณญาณเอง"
หยางฟานพับจดหมายแล้วเก็บเข้าลิ้นชัก
ถือถุงกระดาษเดินไปที่หยางเจียโกว
หวางต้า ซานนั่งยองๆ อยู่ที่หัวไร่
ต้นแอปเปิลสามต้น ผลมีขนาดเท่าหัวแม่มือ ผิวเขียวเริ่มมีจุดด่างขึ้นแล้ว
"ลุงหวาง ของมาถึงแล้ว"
หวางต้า ซานรับถุงกระดาษไป พลิกกลับไปกลับมาดู
"แค่นี้เหรอ? ทำจากกระดาษนี่นา?"
"ใช่"
"ครอบแล้วใช้ได้ผลจริงเหรอ?"
"ใช้ได้ผล"
หวางต้า ซานยกถุงกระดาษขึ้นดมจมูก แล้วยกขึ้นส่องกับแสงแดด
"แสงแดดส่องผ่านไหม?"
"ส่องผ่านได้นิดหน่อย ไม่กระทบการแต่งสี"
"โอเค"
หวางต้า ซานลุกขึ้นยืน ตบดินบนกางเกงออก
"ครอบยังไง?"
หยางฟานเปิดคู่มือ ชี้ไปที่ภาพประกอบ: "ปากถุงคว่ำลง รัดให้แน่น อย่าให้น้ำฝนเข้าไป
ขั้วผลติดอยู่ตรงกลางปากถุง อย่ารัดแน่นเกินไป
ตอนครอบใช้มือเบาๆ เปลือกผลอ่อน"
มือของหวางต้า ซานหยาบกร้าน ไม่เคยทำงานละเอียดแบบนี้มาก่อน ครอบอยู่สามครั้ง จึงจะครอบได้ใบแรกอย่างยากเย็น
"ลำบากกว่าถางดินอีกนะเนี่ย"
หวางต้า ซานสะบัดข้อมือ
"พอทำจนชินก็เร็วเอง"
ผลจากต้นไม้สามต้น สองคนครอบกันทั้งบ่าย
ภรรยาของหวางต้า ซานส่งน้ำมาให้หนึ่งกาน้ำ นั่งยองๆ อยู่ที่หัวไร่ดูอยู่พักหนึ่ง: "แค่ถุงกระดาษแบบนี้ จะใช้ได้ผลจริงเหรอ?"
"ถามฉัน ก็สู้ดูผลไม้ไม่ดีกว่าเหรอ!"
หยางฟานตบต้นแอปเปิลเบาๆ พูดอย่างจริงจัง
หนึ่งเดือนต่อมา
หยางฟานกำลังจัดทำรายงานของแต่ละหมู่บ้านในออฟฟิศ หวางต้า ซานฝากคนมาบอกข่าว: แอปเปิลสุกแล้ว มาดูหน่อย
พอเขาถึงหยางเจียโกว ก็เห็นคนล้อมวงกันอยู่ที่ปากหมู่บ้าน
ข่าวแพร่สะพัดออกไปแล้ว ต้นแอปเปิลสามต้นที่หวางต้า ซานครอบถุงกระดาษไว้ วันนี้จะเริ่มเก็บผล
ในสวนผลไม้เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งชาวบ้านในหมู่บ้าน หมู่บ้านข้างเคียง และชาวสวนที่ได้ข่าวก็รีบตามมา
ก็ในยุคนี้ ในหมู่บ้านนอกจากจะมานั่งคุยโม้ที่ปากหมู่บ้าน ก็เหลือแต่มาดูของแปลกนี่แหละ...
"ได้ข่าวไหม ต้นไม้สามต้นของลุงหวาง เมื่อวานก่อนเก็บไปหนึ่งผล วันนี้เห็นผลแดงเหมือนโคมไฟเลย"
"แค่ถุงกระดาษครอบ จะวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ดูเองก็แล้วกัน"
หวางต้า ซานยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มือกำถุงกระดาษใบหนึ่ง ถุงป่องๆ รอบข้างเงียบลง
เขาฉีกปากถุง แอปเปิลโผล่ออกมา
ผิวเรียบเป็นมัน สีแดงเรื่อๆ ไม่มีจุดด่างบนผิวแม้แต่จุดเดียว
หวางต้า ซานยกแอปเปิลขึ้น หมุนรอบหนึ่งต้านแสงแดด
แสงอาทิตย์ส่องผ่านผิวผลไม้ สะท้อนสีแดงโปร่งแสง
ในฝูงชนมีคนสูดหายใจเข้าลึก
"ผลไม้นี้ หน้าตาดีจริงๆ แต่เหมือนจะไม่แดงเท่าเมื่อวานก่อนนะ"
"ผลนี้หลังจากแกะถุงแล้ว ต้องใช้เวลาอีกหนึ่งถึงสองวัน มันจะค่อยๆ แต่งสีเอง"
หยางฟานรีบอธิบายอยู่ข้างๆ หวางต้า ซานก็ชี้ไปที่ผลไม้ที่แกะถุงเมื่อวานก่อน ซึ่งแต่งสีจนแดงฉานแล้ว อธิบายให้คนข้างๆ ฟัง
กลัวคนไม่เชื่อ หวางต้า ซานจึงล้างแอปเปิลที่เพิ่งเก็บได้ในถังน้ำ ส่งให้ชายชราคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ: "ลองชิมดู"
ชายชราคำหนึ่ง เสียงกรุบกรุบ น้ำหวานไหลออกมาที่มุมปาก
เขาเคี้ยวสองสามที ตาเบิกกว้าง
"หวาน ให้ตายเถอะ หวานจริงๆ!"
แอปเปิลถูกส่งต่อกันไปรอบๆ กลุ่มคน ชาวสวนทุกคนต่างกัดชิมกันหนึ่งคำ ทั่วบริเวณมีแต่เสียงเคี้ยวดังกรุบกรุบ
ชาวสวนจากต่างหมู่บ้านคนหนึ่งเบียดขึ้นมาข้างหน้า: "ลุงหวาง ถุงกระดาษนี่มาจากไหน?"
"นายอำเภอหยางให้มา"
"นายอำเภอหยาง? นายอำเภอหยางคนไหน?"
หวางต้า ซานชี้ไปที่หยางฟานซึ่งยืนอยู่ริมกลุ่มคน
สายตาของทุกคนหันมามอง
หยางฟานมือยังถือแอปเปิลครึ่งผลอยู่ เนื้อผลสีเหลืองอ่อน รอยกัดมีน้ำผลไม้ซึมออกมาเป็นเม็ดเล็กๆ
"ผลผลิตจากต้นไม้สามต้น แม้จะไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่หน้าตาและผลเสีย คงดีกว่าปีที่แล้วมากใช่ไหม!
หน้าตาทุกคนก็เห็นแล้ว ความหวานทุกคนก็ชิมแล้ว
เทคนิคนี้ เอามาส่งเสริมทั้งอำเภอได้ไหม?"
ไม่มีใครตอบ
ชาวสวนแก่คนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่กับพื้น เคาะกระบอกยาสูบบนพื้นรองเท้า: "นายอำเภอหยาง ถุงกระดาษนี่แพงไหม?"
"ไม่แพง ใบละไม่กี่สตางค์"
"ไม่กี่สตางค์ก็เป็นเงิน"
"ถุงไม่กี่สตางค์ ครอบแล้วผลไม้ออกมาขายได้เพิ่มอีกไม่กี่สลึง บัญชีนี้ คุ้มค่า"
ชาวสวนแก่นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้น: "ผมขอเชื่อรัฐบาลเป็นครั้งสุดท้าย!"
คนข้างๆ หลายคนพยักหน้าตาม
"ต้นไม้สามต้นของลุงหวางพวกเราเห็นแล้ว ผลไม้ดีจริงๆ"
"นายอำเภอหยาง บอกมาว่าจะทำยังไง พวกเราตาม"
หยางฟานโยนแกนแอปเปิลทิ้งลงในพงหญ้า ตบมือ
"ได้"
บ่ายวันนั้น หยางฟานไปหาม้าเหลียงเฉิน
ประตูออฟฟิศเปิดอยู่ ม้าเหลียงเฉินกำลังนั่งดื่มชา ใช้แก้วน้ำเคลือบ ใบชาลอยอยู่บนผิวน้ำ บนโต๊ะวางหนังสือพิมพ์อานหยางรายวัน
หยางฟานวางคู่มือการครอบถุงแอปเปิลลงบนโต๊ะ ควักแอปเปิลที่เพิ่งเก็บมาได้วางไว้ข้างๆ ด้วย
"เลขาม้า เก็บผลจากต้นทดลองสามต้นที่หยางเจียโกวแล้ว"
ม้าเหลียงเฉินเงยหน้าขึ้นมอง
"หน้าตาและอัตราผลเสียดีกว่าปีที่แล้วไม่ใช่แค่ระดับเดียว ชาวสวนยี่สิบกว่าคนอยู่ในที่งาน ดูแล้ว ชิมแล้ว พวกเขายินดีที่จะทำตาม"
ม้าเหลียงเฉินขมวดคิ้ว สงสัย:
"ยี่สิบกว่าคน?"
"วันนี้มามากกว่ายี่สิบคน ข่าวแพร่ออกไป อาจมีอีกเยอะ"
ม้าเหลียงเฉินจ้องมองแอปเปิลตรงหน้าอย่างจดจ่อ ขมวดคิ้วถาม:
"ส่งเสริมทั้งอำเภอ ต้องใช้ถุงกระดาษกี่ใบ?"
"ตามพื้นที่สวนแอปเปิลที่มีอยู่ รอบแรกต้องใช้หนึ่งแสนใบ หลังจากนั้นค่อยเพิ่มตามพื้นที่ปลูก"
"แล้วเงินล่ะ?"
หยางฟานหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า คลี่ออก บนนั้นมีตัวเลขเรียงรายอย่างละเอียด
"ถุงกระดาษหนึ่งแสนใบ ตามราคาขายส่ง ต้นทุนรวมไม่ถึงสามพันหยวน งบประมาณส่งเสริมเทคโนโลยีการเกษตรของอำเภอ ยังมีเหลืออยู่สามพันกว่า..."
ม้าเหลียงเฉินรับกระดาษแผ่นนั้นไป อ่านคร่าวๆ
"บัญชีนี้ เจ้าคิดเอง?"
"คิดกับลุงโจวที่สถานีเทคโนโลยีการเกษตรด้วยกัน"
ม้าเหลียงเฉินวางกระดาษลงบนโต๊ะ นิ่งไปครู่หนึ่ง
"เจ้าไปหาลุงโจวที่สถานีเทคโนโลยีการเกษตร ให้เขาเป็นคนนำ
ถุงกระดาษให้อำเภอจัดซื้อรวม จ่ายให้ชาวนาในราคาต้นทุน การแนะนำเทคนิค เจ้ากับเขาช่วยกันดูแล"
เขาพูดกับหยางฟาน
"ได้"
ม้าเหลียงเฉินมองแอปเปิลสีแดงสด หยิบขึ้นมาถูบนแขนเสื้อ กัดคำใหญ่ๆ ค่อยๆ ลิ้มรส
ใบหน้าเผยรอยยิ้มแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็กัดอีกคำ
พยักหน้าเบาๆ แล้วรีบหยิบปากกา เซ็นชื่อในแผนการส่งเสริมทันที
"งบประมาณส่งเสริมก็เป็นก้อนสุดท้ายแล้ว เจ้ารู้ดี ตอนนี้การขออนุมัติยากแค่ไหน!"
ถือแผนการที่เซ็นชื่อแล้ว ม้าเหลียงเฉินพูดอย่างจริงจัง
"ผมจะดูแลทุกรายละเอียดเอง!"
แอปเปิลจากต้นไม้สามต้นที่บ้านหวางต้า ซาน บ่ายวันนั้นขายได้ราคาสามเท่าของปีก่อน
ข่าวแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว มีคนเริ่มทยอยมารวมตัวกันที่ว่าการอำเภอเป็นระยะๆ