แผนการส่งเสริมเทคนิคการครอบถุงแอปเปิลทั้งตำบลได้รับการอนุมัติในวันที่สาม โจวเต๋อเฉวียนก็พาคนจากสถานีส่งเสริมการเกษตรนำถุงกระดาษหนึ่งแสนใบไปแจกจ่ายให้ทุกหมู่บ้าน
เขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว ทำอาชีพส่งเสริมการเกษตรมาครึ่งชีวิต
ถือคู่มือเทคนิคการครอบถุงแอปเปิลที่หยางฟานให้มา พลิกไปพลิกมาดูอยู่นาน
"ของอย่างนี้ มันใช้ได้จริงเหรอ?"
"ใช้ได้"
"ได้! นายสอนฉัน ฉันจะสอนชาวสวนเอง"
หยางฟานตามโจวเต๋อเฉวียนไปตระเวนเจ็ดหมู่บ้าน
ถึงที่ไหน โจวเต๋อเฉวียนพูดครั้งหนึ่ง เขาก็เสริมครั้งหนึ่ง
ชาวสวนแอปเปิลล้อมวงกันอยู่ที่หัวไร่ปลายนา บ้างก็ตั้งใจฟัง บ้างก็นั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่ขอบๆ สายตามองมาว่า "มาหลอกกันอีกแล้ว"
หวางต้า ซาน จากหยางเจียโกวออกมายืนขึ้น
"ต้นแอปเปิลสามต้นของฉัน ครอบถุงไป ขายได้ราคาเป็นสามเท่าของปีก่อน"
เขากระแทกกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า แล้วพูดขึ้น
"พวกนายจะเชื่อไม่เชื่อก็ตาม ฉันว่าจะเอาต้นที่ยังไม่สุกทั้งหมดมาครอบให้หมดเลย"
ในกลุ่มคนเงียบไปสองสามวินาที
ชาวสวนจากหมู่บ้านอื่นยกมือขึ้น: "หัวหน้าสถานีโจว ถุงนี่ครอบยังไง? พูดอีกรอบได้ไหม"
โจวเต๋อเฉวียนหันไปมองหยางฟาน
หยางฟานรับถุงกระดาษมา เดินไปที่ต้นแอปเปิลต้นหนึ่ง เขาเด็ดใบไม้มาวางบนฝ่ามือ ค่อยๆ ประคองผลอ่อนไว้ ปากถุงคว่ำลง มัดให้แน่น
"ขั้วผลต้องติดอยู่ตรงกลางปากถุง อย่ารัดแน่นเกินไป น้ำฝนเข้าไม่ได้ แล้วแมลงก็เข้าไม่ได้ด้วย"
ชาวสวนพากันลุกขึ้นยื่นคอเข้าไปดู
โจวเต๋อเฉวียนปัดฝุ่นบนมือ แล้วพูดว่า:
"เอาล่ะ แต่ละบ้านออกแรงหนึ่งคน พรุ่งนี้ไปเรียนที่ตำบล ถุงรุ่นแรกทางตำบลแจกให้ฟรี!"
ทุกคนได้ยินคำว่าฟรี ต่างก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา
ครึ่งเดือนต่อมา สวนผลไม้สองพันหมู่ทั่วทั้งตำบลครอบถุงเสร็จหมด
หยางฟานขี่จักรยานเก่าๆ คันหนึ่งตระเวนไปตามหมู่บ้านต่างๆ ทุกวัน
ยางรถกระแทกกับถนนดินดัง โคลมๆ โซ่หลุดไปสามครั้งแล้ว
โจวเต๋อเฉวียนนั่งซ้อนท้าย มือหนึ่งเกาะเสื้อผ้าหยางฟานไว้ อีกมือหนึ่งกอดเอกสารวิชาการหนึ่งบัณฑิตไว้แนบอก
"นายอำเภอหยาง นายว่าไง ถ้าถุงนี่มันเวิร์คจริง แอปเปิลเขาปิ่งของพวกเราจะสร้างแบรนด์ได้ไหม"
"ได้"
"นายตอบสั้นชัดดี"
"ทำงานให้สำเร็จ แบรนด์มันก็เกิดขึ้นเอง"
โจวเต๋อเฉวียนไม่ได้พูดต่อ จักรยานสะเทือนผ่านหลุมบ่อ เขาเกือบตก คว้าตัวหยางฟานไว้ได้วุ่นวาย
"ถนนห่วยๆ แบบนี้ รอขายแอปเปิลได้เงินก่อน สิ่งแรกที่ต้องทำคือซ่อมถนน"
หยางฟานถีบจักรยานต่อไป ไม่หันกลับมา
"ขายได้เงินก่อน"
สามเดือนต่อมา
หยางฟานกำลังจัดเรียงรายงานต่างๆ อยู่ในออฟฟิศ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากโถงทางเดิน
ประตูถูกผลักเปิดออก
โจวเต๋อเฉวียนยืนอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งกำแอปเปิลแดงสดไว้ มือกำลังสั่นเทา
"นายอำเภอหยาง นายลองชิมดูสิ"
หยางฟานรับแอปเปิลมา ผิวผลเรียบเป็นมัน แดงระยับ ไม่มีรอยด่างแม้แต่จุดเดียว
เขากัดเข้าไปหนึ่งคำ น้ำผลไม้ไหลเยิ้มลงมาที่มุมปาก
หวาน! กรอบ!
โจวเต๋อเฉวียนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า กางออก ด้านบนมีตัวเลขเรียงรายแน่นเป็นฝูงปลวก
"หมู่บ้านหยางเจียโกว หวางต้า ซาน สวนผลไม้สามหมู่ ครอบถุงแอปเปิลได้อัตราผลไม้เกรดหนึ่งถึงร้อยละแปดสิบเจ็ด เพิ่มขึ้นเกือบแปดเท่าจากปีที่แล้ว"
"ราคารับซื้อกิโลกรัมละหนึ่งหยวนสองเหมาo สูงกว่าแอปเปิลทั่วไปแปดเหมา!"
"หมู่บ้านเจียผิง ลี่เอ้อเซี่ยว ห้าหมู่ อัตราผลไม้เกรดหนึ่งร้อยละแปดสิบห้า ราคารับซื้อกิโลกรัมละหนึ่งหยวนหนึ่งเหมาห้า"
"สถิติทั้งตำบลยังไม่เสร็จ แต่จากข้อมูลที่ออกมาแล้ว แต่ละครัวเรือนมีรายได้เพิ่มขึ้นอย่างน้อยสี่เท่า!"
หยางฟานโยนแกนแอปเปิลทิ้งถังขยะ แล้วเช็ดมือ
"ทำสถิติต่อไป"
"ได้ครับ"
โจวเต๋อเฉวียนหันหลังจะไป แต่ก็นึกขึ้นได้แล้วหันกลับมาพูดว่า:
"นายอำเภอหยาง เช้าวันนี้สำนักงานเกษตรอำเภอโทรศัพท์มา"
"ไม่รู้ว่าไปได้ข่าวมาจากไหน ว่าการทดลองของเราออกผลแล้ว จะลงมาตรวจรับรอง"
คนจากสำนักงานเกษตรอำเภอมาถึงสามวันต่อมา
รถซานตาน่าคันหนึ่งจอดอยู่ในลานของที่ว่าการตำบล มีสามคนลงมาจากรถ
คนนำคือชายวัยกลางคนใส่แว่น รองผู้อำนวยการสำนักงานเกษตรอำเภอ ซุนกั๋วชิ่ง
ตามมาด้วยช่างเทคนิคสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ต่างก็ถือกระเป๋าเอกสาร
หม่าหลียงเฉินเป็นคนต้อนรับในห้องประชุม
ซุนกั๋วชิ่งนั่งลง ผลักแว่นตา: "เลขาธิการหม่า ได้ยินว่าตำบลของคุณทำเทคนิคครอบถุงแอปเปิลขึ้นมา รายได้แต่ละครัวเรือนเพิ่มขึ้นสี่เท่า?"
"ยังอยู่ในระหว่างการเก็บสถิติ"
"สี่เท่า!"
ซุนกั๋วชิ่งอดยิ้มไม่ได้
"ตัวเลขแบบนี้ ไปอยู่ที่ไหนก็เป็นข่าวใหญ่! อย่าเพิ่งพูดเกินจริง!"
"ข้อมูลเราเก็บจากทุกครัวเรือนในตำบลทีละครัวเรือน"
หม่าหลียงเฉินขมวดคิ้ว พูดเสียงหนักแน่น ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อเหมือนกัน จึงได้ลงไปที่หมู่บ้าน ตรวจสอบบัญชีมาแล้ว!
"เราเห็นข้อมูลแล้วถึงได้มา"
ซุนกั๋วชิ่งลุกขึ้นยืน
"ไปเถอะ ไปดูที่สวนผลไม้กัน"
หม่าหลียงเฉินหันไปมองหยางฟาน
หยางฟานลุกขึ้น: "ผมนำทางให้"
ในสวนผลไม้หยางเจียโกว แอปเปิลเต็มกิ่งก้าน
หวางต้า ซาน นั่งยองๆ อยู่ที่หัวไร่ ด้านหน้ามีตะกร้าพลาสติกหลายใบวางอยู่ ในตะกร้าเรียงแอปเปิลที่เพิ่งเก็บสดๆ
ซุนกั๋วชิ่งเดินเข้าไป หยิบลูกหนึ่งขึ้นมาหมุนดู
"รูปร่างหน้าตา ดีจริงๆ"
"ขอลองชิมสักลูกได้ไหม"
ลาวหวางรีบส่งลูกหนึ่งให้ ซุนกั๋วชิ่งรับมากัดคำหนึ่ง
เคี้ยวไปสองสามที ไม่พูดอะไร ค่อยๆ ชิมรสชาติ
ช่างเทคนิคหญิงหยิบสมุดออกมา: "ลุงหวาง บ้านคุณมีสวนผลไม้กี่หมู่?"
"สามหมู่"
"ปีที่แล้วรายได้เท่าไหร่?"
"เก้าร้อยหยวน"
"ปีนี้ล่ะ?"
หวางต้า ซาน นิ้วมือนับไปมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ยังขายไม่หมด เท่าที่ได้มาแล้ว สี่พันกว่า"
ปากกาของช่างเทคนิคหญิงหยุดไปครู่หนึ่ง
ซุนกั๋วชิ่งเคี้ยวแอปเปิลหวานๆ ในปาก โยนแกนทิ้งลงในกอหญ้า ตบมือ: "หมู่บ้านอื่นล่ะ?"
"กำลังเก็บสถิติอยู่"
"ข้อมูลที่ออกมาแล้ว ตอนนี้อัตราผลไม้เกรดหนึ่งทั้งตำบลเพิ่มขึ้นสี่เท่าจากปีที่แล้ว"
"ราคารับซื้อสูงขึ้นเจ็ดถึงเก้าเหมา คาดว่ารายได้แต่ละครัวเรือนจะเพิ่มขึ้นสี่เท่าขึ้นไป"
"คาดว่า? เรื่องแบบนี้พูดเกินจริงไม่ได้นะ!"
"ทุกครัวเรือนมีบันทึกไว้"
ซุนกั๋วชิ่งมองหยางฟานอย่างสำรวจแล้ว ไม่พูดอะไรอีก
คณะตรวจรับรองอยู่ที่เขาปิ่งสองวัน
โจวเต๋อเฉวียนพาพวกเขาไปตระเวนหกหมู่บ้าน สุ่มไปสิบสวนผลไม้ เก็บผลสด ชั่งน้ำหนัก คัดเกรด คิดบัญชีทันที
บ่ายวันสุดท้าย ซุนกั๋วชิ่งฟังรายงานในห้องประชุมที่ว่าการตำบล
โจวเต๋อเฉวียนกางตารางสถิติบนโต๊ะ อ่านทีละรายการ พออ่านถึงมูลค่าผลผลิตรวมของไม้ผลทั้งตำบลที่คาดว่าจะเพิ่มขึ้นกว่าหมื่นหยวน เสียงของเขาก็สั่นเล็กน้อย
ต้องรู้ไว้ว่า นี่เป็นเพียงการทดลองรอบแรกของชาวสวนแอปเปิลกว่ายี่สิบครัวเรือนเท่านั้น เฉลี่ยแต่ละครัวเรือนมีรายได้เพิ่มขึ้นประมาณห้าพันหยวน
ครึ่งหมื่น!
ครัวเรือนหมื่นหยวนในชนบทในยุคนี้ ยังเป็นที่เลื่องลือ!
ในห้องประชุมเงียบไปสองสามวินาที
ซุนกั๋วชิ่งถอดแว่นตาออก เช็ด
"ข้อมูลเราขอกลับไปก่อน ทางสำนักงานต้องตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง"
เขาลุกขึ้นยืน มองหยางฟาน
"ถ้าข้อมูลเป็นจริง ประสบการณ์ของตำบลเขาปิ่ง จะต้องนำไปส่งเสริมทั่วทั้งอำเภอ"
พอรถของคณะตรวจรับรองขับออกจากลานที่ว่าการตำบล โจวเต๋อเฉวียนยืนอยู่ข้างๆ หยางฟานถามขึ้น
"นายอำเภอหยาง นายว่า ทางอำเภอจะส่งเสริมจริงๆ ไหม"
"จะ"
"มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ"
หยางฟานมองรถซานตาน่าหายไปที่ปลายถนนดิน
"ข้อมูลมันอยู่ตรงนั้น ต่อให้ไม่อยากทำ ก็ต้องคิดถึงจีดีพี!
โจวเต๋อเฉวียนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา
"นายอำเภอหยาง นายนี่ พูดจาไม่เกรงใจใครจริงๆ"
แอปเปิลของบ้านหวางต้า ซาน ขายหมดเกลี้ยง สวนผลไม้สามหมู่ได้กำไรสุทธิหกพัน
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งตำบล ชาวสวนที่ยังไม่ได้เก็บผลต่างเฝ้าดูสวนผลไม้เหมือนดวงใจ บางคนถึงกับนอนเฝ้าที่หัวไร่ปลายนา
หัวใจของทุกคน เริ่มอุ่นขึ้นมาแล้ว