“คนโกหก!”
“คนโกหกตัวโต!”
เธอสะอื้นพึมพำไม่หยุด
ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะพักผ่อนเป็นเพื่อนเธอ
แล้วทำไมพอตื่นขึ้นมา ในห้องถึงเหลือเธออยู่คนเดียวล่ะ?
เธอนึกว่าตัวเองหลับไปนานแล้ว จึงใช้มือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างคลำหานาฬิกาข้อมือใต้หมอน
เมื่อเห็นว่าเข็มชี้ตรงเลขสองอย่างแม่นยำ ก็รู้ว่าเพิ่งหลับไปได้ชั่วโมงกว่าเท่านั้น
แต่ในเวลาแสนสั้นนี้ ผู้ชายที่รับปากว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเธอกลับหายไปเสียแล้ว
ความน้อยใจผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ หยาดน้ำตาหลั่งรินลงมาเป็นสายราวกับเขื่อนแตก
พอรวมกับเหงื่อที่ไหลย้อยตอนปวดท้องจนทนไม่ไหว ทั้งตัวของเธอก็เหมือนเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
จนปลายนิ้วเผลอสัมผัสวัตถุทรงกระบอกเย็นเฉียบ น้ำตาที่กำลังพรั่งพรูจึงค่อย ๆ หยุดไหล
“ไฟฉาย?”
ทันทีที่แสงสว่างวาบขึ้น ความน้อยใจในใจที่ควรจะยังคุกรุ่นกลับค่อย ๆ สงบลง
ทิเบตเหนือยังไม่มีระบบไฟฟ้า
ทหารในกองทัพกับชาวบ้านในพื้นที่ต้องใช้มันให้แสงสว่างเวลาออกไปข้างนอกยามค่ำคืน
ไม่เพียงเท่านั้น การลาดตระเวนตอนกลางคืน ออกไปเลี้ยงสัตว์ หรือใช้เป็นแสงสว่างยามฉุกเฉินก็ล้วนอาศัยมันอย่างมาก
ยิ่งทิเบตเหนือเดินทางลำบากและขาดแคลนสิ่งของ ต่อให้คิดจะซื้อก็ต้องมีคูปอง แล้วต่อแถวยาวเหยียดรออยู่ดี
แต่ตอนออกไปข้างนอก ผู้ชายคนนั้นยังทิ้งไฟฉายไว้ให้เธอ เห็นได้ชัดว่าเขาใส่ใจเธอมาก
พอได้ข้อสรุปเช่นนี้ อารมณ์ก็พลอยดีขึ้น
ก็แค่ไม่มีใครคอยดูแลเองนี่นา
ไม่เป็นไร เธอดูแลตัวเองได้
ก่อนออกเดินทางมาประจำการที่ทิเบตเหนือ เธอเตรียมใจรับมือเรื่องต่าง ๆ ไว้แล้ว
ตอนนี้นี่เป็นเพียงอุปสรรคเล็ก ๆ อย่างแรกที่พบเจอ
ต่อไปสถานการณ์ทำนองนี้มีแต่จะเพิ่มขึ้น ไม่มีทางลดลง
ถ้าแค่อุปสรรคเล็กน้อยแค่นี้ยังผ่านไปไม่ได้ การได้เกิดใหม่อีกครั้งของเธอก็คงเสียเปล่าแล้วจริง ๆ