“ภรรยา ก่อนที่คุณจะมาทิเบตเหนือ”
“ทางไห่ซือเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
ผู้กองหลี่ หรือหลี่เหวินหลิน
เคยเป็นทหารฝีมือดีที่สุดคนหนึ่งใต้บังคับบัญชาของเขา
น่าเสียดายที่สภาพแวดล้อมในทิเบตเหนือทั้งซับซ้อนและโหดร้าย
การปฏิบัติภารกิจในพื้นที่สูงเป็นเวลานาน ทำให้เขาป่วยเป็นโรคจากพื้นที่สูงอย่างรุนแรง แถมยังมีบาดแผลเก่าติดตัว
แม้จะอาลัยเครื่องแบบทหารที่สวมใส่ และยังตัดใจจากหน้าที่กับภารกิจที่แบกรับไม่ลง
แต่ร่างกายก็ไม่อาจทนอยู่ในสภาพแวดล้อมหนาวจัดและขาดออกซิเจนได้อีกต่อไป สุดท้ายจึงจำใจปลดประจำการกลับบ้านเกิดเพื่อพักรักษาตัว
หลังจากร่างกายค่อย ๆ ฟื้นตัว เขาก็ไปทำงานที่สถานีตำรวจในท้องถิ่น
แม้ลักษณะงานจะแตกต่างกัน แต่ทั้งคู่ต่างก็ทำงานเพื่อประเทศชาติและประชาชน
ด้วยความรอบคอบในการทำงาน เขาย่อมไม่มีทางเป็นฝ่ายพูดเรื่องที่อีกฝ่ายกำชับไว้เอง
แต่ฟังจากคำพูดของภรรยาแล้ว การที่เธอมาที่นี่ดูจะเกี่ยวข้องกับไอ้หนุ่มคนนั้นด้วย
ถ้าบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
เมื่อได้ยินความตึงเครียดในน้ำเสียงของชายหนุ่ม
เสียงสะอื้นของลู่เจาเสี่ยงก็ชะงัก น้ำตาที่ไหลพรั่งพรูพลันหยุดลงชั่วขณะ
“คุณอย่าเพิ่งสนใจเรื่องนั้น!”
“แค่บอกฉันมาก็พอว่า คุณชอบฉันมาตั้งนานแล้วใช่ไหม”
“ฉันอยากรู้!”
“ใช่!” แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมภรรยาถึงยืนกรานนัก แต่เพ่ยเย่จื่อก็ยังตอบตามตรง
“ผมชอบคุณ ชอบมาตั้งนานแล้ว”
“ตั้งแต่แรกเห็น”
ชอบจนถอนตัวไม่ขึ้น กระทั่งออกจะหมกมุ่นเกินไปด้วยซ้ำ
เพราะในตอนนั้น
เขาอายุ 26 ปีแล้ว ส่วนเธอ...
แต่เรื่องความรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายให้ชัดเจนได้ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค
ตอนนั้นเขาออกไปปฏิบัติภารกิจ แต่พลาดท่าถูกซุ่มโจมตีเพราะประมาทไปชั่วขณะ
นึกว่าตัวเองคงต้องตายไปอย่างเงียบเชียบเสียแล้ว ใครจะคิดว่าพอลืมตาขึ้นมา เขาจะอยู่ที่ไห่ซือ