ก่อนขึ้นรถไฟ เธอคิดถึงการต้องใช้ชีวิตอยู่ในทิเบตเหนือเป็นเวลานาน
ไม่อยากใช้ชีวิตอย่างขมขื่นทุกวัน อีกทั้งยังอยากเติมความหวานให้ชีวิตอันแสนลำบาก
จึงตั้งใจไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อลูกอมนมต้าป๋ายทู่ที่กำลังเป็นที่ต้องการและได้รับความนิยมมากที่สุด
เอาไว้กินเอง
คิดว่าสักวันคงมีโอกาสต้อนรับแขก จึงซื้อทอฟฟี่ผลไม้สีสันสดใสมาอีกด้วย
เดิมทีตั้งใจจะเตรียมไว้ให้มากกว่านี้ แต่เงื่อนไขไม่อำนวย
มิตินี้ทำได้แค่ชำระแหล่งน้ำ สิ่งอื่นนอกเหนือจากน้ำล้วนเก็บเข้าไปไม่ได้
แม้แต่ตัวเธอซึ่งเป็นเจ้าของ ก็ทำได้เพียงส่งจิตสำนึกเข้าไปข้างใน
ส่วนกระเป๋าเดินทางนั้น แม้จะดูใบใหญ่ทีเดียว
แต่ของที่ต้องใส่มีมาก แค่หยิบของแต่ละอย่างใส่ลงไปนิดหน่อยก็เต็มแล้ว
ลูกอมนมต้าป๋ายทู่หนึ่งห่อกับทอฟฟี่ผลไม้หนึ่งห่อ เธอยังต้องคิดหาวิธียัดเข้าไปจนสุดแรง
ถ้าถามว่าทำไมไม่ถืออุปกรณ์อย่างอื่นที่ใส่ของได้
อืม คำตอบก็เห็นได้ชัดอยู่แล้ว
ตะกร้าหวายกับตะกร้าไม้ไผ่ใช้ไม่ได้แน่ นอกจากจะพกพาไม่สะดวกแล้ว เธอยังสะพายไม่ไหวอีกด้วย
ถุงผ้าใบสำหรับเดินทางก็พอได้ แต่เธอลองแล้ว ไม่ว่าจะสะพายหรือแบกก็ดูเหมือนผู้ลี้ภัยมาก เพื่อไม่ให้ชาวไห่ซือต้องขายหน้า จึงจำใจล้มเลิก
ส่วนถุงผ้าหยาบใส่ธัญพืชกับกระบุงสานไม้ไผ่ ยิ่งไม่เหมาะกับการเดินทางไกล
ส่วนการเอากระเป๋าหนังไปสองใบ...เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
กระเป๋าหนังวัวที่เธอหิ้วมามีแต่น้ำหนักกระเป๋าเปล่า ๆ ก็อย่างน้อย 7 กิโลกรัมแล้ว
พออัดของสารพัดจนเต็ม น้ำหนักก็พุ่งเกิน 15 กิโลกรัมทันที
แขนขาเล็ก ๆ อย่างเธอหิ้วกระเป๋าไปได้ใบเดียวก็นับว่าเก่งมากแล้ว
ถ้ามากกว่านั้นก็ออกจะเกินไปหน่อย
แต่ตอนนี้—