คนที่ส่งข้อความมาชื่อในวีแชตว่า “ลู่” ไม่ได้ใส่หมายเหตุไว้ รูปโปรไฟล์เป็นลูกแมวสีชมพูหวานแหวว
เจียงจืออวี๋กดเข้าไปดูหน้าโมเมนต์ของอีกฝ่ายจากรูปโปรไฟล์
ในหน้าโมเมนต์ไม่มีรูปถ่าย มีแค่ภาพวิวกับอาหารอยู่ไม่กี่รูป
เหมือนในนิยายต้นฉบับจะเคยเขียนไว้ว่าเจ้าของร่างเดิมมีน้องชายคนหนึ่ง
แต่ก็แค่กล่าวถึงผ่าน ๆ ด้วยซ้ำ ไม่รู้แม้แต่อายุ
เจียงจืออวี๋ประเมินจากรูปในหน้าโมเมนต์ว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุสิบหกหรือสิบเจ็ด กำลังเรียนมัธยมปลาย
ระหว่างที่เธอเลื่อนดูหน้าโมเมนต์ ข้อความจากน้องชายก็ยังเด้งรัวไม่หยุด เรียกพี่สาวไม่ขาดปาก
โทรศัพท์สั่นไม่หยุดจนมือเจียงจืออวี๋ชาไปหมด
เธอตอบอีกฝ่ายไปข้อความหนึ่งว่า: อยู่นี่
ข้อความที่ถล่มเข้ามาไม่หยุดในที่สุดก็สงบลง
【ลู่】: พี่สาว? ในที่สุดพี่ก็ยอมตอบผมแล้ว
【ลู่】: พี่สาวตอนนี้อยู่ที่ไหน? อีกไม่นานผมก็จะเปิดเทอมแล้ว ไปหาพี่ได้ไหม?
ดูท่าน้องชายกับเจ้าของร่างเดิมจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว
เจียงจืออวี๋ตอบ: อยู่เมืองซี อีกสักพักฉันต้องเข้าไปถ่ายรายการวาไรตี้ ถ้าจะมาก็มาในช่วงสองสามวันนี้แล้วกัน
เธอตัดสินใจสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับน้องชายไว้
ทำแบบนี้มีแต่ได้กับได้
จุดจบของเจ้าของร่างเดิมในนิยายคือถูกคนรอบข้างทอดทิ้ง แถมยังพิการไปตลอดชีวิต
ถ้าดึงน้องชายมาเป็นพวกได้ ต่อให้ภารกิจล้มเหลวก็ไม่ต้องกลัว
อย่างน้อยก็ยังมีคนช่วยเข็นรถเข็นให้
พอได้รับอนุญาตจากเจียงจืออวี๋ น้องชายก็ตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น: พี่สาว ส่งที่อยู่มาให้ผม!
หลังเจียงจืออวี๋ส่งที่อยู่ไป น้องชายก็ส่งรูปกลับมาอย่างรวดเร็ว