เย่อี้ฉือเบิกตาค้าง
ยามรักษาความปลอดภัยสองสามคนที่รับหน้าที่เฝ้าจออยู่ข้าง ๆ ยังพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย ไม่ทันสังเกตเห็นทางนี้
ถึงอย่างไรชื่อเสียงของเจียงจืออวี๋ก็ไม่ดี ใครเห็นก็พากันรังเกียจ แม้แต่ยามในบริษัทก็ยังรู้สึกว่าเธอเป็นตัวปัญหา
ปกติทุกคนไม่อยากพูดกับเธอเกินสักคำ กลัวว่าจะถูกเจียงจืออวี๋ลอบเล่นงาน หรือถูกแฟนคลับของเซียวเหลียงเกลียดเอา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนั่งอยู่หน้าจอเฝ้าระวังเพื่อดูเธอเต้น
เย่อี้ฉีรีบสลับหน้าจอหนี แล้วสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
ยามถามว่า “คุณเย่ เจอของแล้วเหรอครับ?”
ถึงเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมเย่อี้ฉือถึงบอกว่าหาของไม่เจอ แล้วจ้องห้องซ้อมอยู่นานขนาดนั้น แต่ก็ยังถามด้วยความเป็นห่วง
ถึงอย่างไร ในบรรดาไอดอลทั้งหมดของบริษัท เย่อี้ฉือก็เป็นคนที่มีท่าทีเป็นมิตรกับพวกเขามากที่สุด ทุกคนจึงชอบเขามาก
เย่อี้ฉือตอบอย่างรีบร้อน “เจอแล้ว”
เขาก้าวสามก้าวรวบเป็นสอง รีบกลับไปที่ห้องซ้อมเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ตอนที่ผลักประตูเข้าไป เจียงจืออวี๋กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ปรับแถบเวลาในวิดีโอ
พอเห็นเย่อี้ฉือกลับมา เจียงจืออวี๋ก็เบิกตาขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะแปลกใจอยู่บ้าง
เย่อี้ฉือมองเจียงจืออวี๋
ลำคอเรียวบาง ผิวขาวผ่อง รูปร่างอ่อนช้อย
แม้ลักษณะของผู้หญิงจะไม่เด่นชัดนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี
โดยเฉพาะตอนที่สวมแค่เสื้อกล้ามบาง ๆ ความแตกต่างระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงก็เห็นได้ชัดอยู่ดี
เมื่อเห็นเจียงจืออวี๋ยังมองเขาอย่างงุนงง เย่อี้ฉือก็ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ถึงรู้สึกเดือดขึ้นมา