หลังเย่อี้ฉือออกไปหาเจียงจืออวี๋ แอนโธนีก็นั่งไม่ติดอยู่ตลอด
ผ่านไป 10 วินาทีแล้ว ยังเล่นกันไม่เสร็จอีกเหรอ?
อะไรจะสนุกขนาดนั้น?
ถ้าเสี่ยวอวี๋เล่นกับเย่อี้ฉือจนสนุกมาก จะมองเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดหรือเปล่า?
แล้วเขาควรทำยังไงดี?
แอนโธนีทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาวิ่งไปดูที่ห้องหมายเลข 3 แต่กลับพบว่าสถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่คิด
ทุกคนมากันครบ ยกเว้นเขา
จัดปาร์ตี้กันแต่ไม่เรียกเขาเหรอ?
เขาเดินไปทางเตียงโดยไม่รู้ตัว
แต่กลับพบว่าเจียงจืออวี๋หลับไปแล้ว
เส้นผมยุ่งเล็กน้อยกระจายอยู่ข้างแก้มทั้งสองด้าน
ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอออกนิด ๆ มีเสียงหายใจเบา ๆ สม่ำเสมอ
ในห้องวุ่นวายจนแทบกลายเป็นหม้อโจ๊ก แต่เจียงจืออวี๋กลับยังหลับลงได้
สมกับเป็นเพื่อนรักของเขาจริง ๆ
แกร่งสุด ๆ ลูกผู้ชายตัวจริง
เย่อี้ฉือเรียกแอนโธนี “ฉันจะไปห้องน้ำสักหน่อย นายช่วยแทนฉันที”
ก่อนลงจากเตียง เย่อี้ฉืออธิบายหลักการรักษาสมดุลของเตียงรูปหัวใจให้เขาฟัง
เย่อี้ฉือมองแอนโธนีอย่างสงสัย “เข้าใจไหม?”
แอนโธนีพยักหน้า
ถึงทุกคนจะคิดว่าเขาไม่ค่อยฉลาด
แต่เขาคิดว่าตัวเองก็หัวไวไม่น้อยเวลามีเรื่องของเจียงจืออวี๋
เพราะเสี่ยวอวี๋เป็นเพื่อนของเขา เขาไม่อยากให้เสี่ยวอวี๋ได้รับอันตรายแม้แต่นิดเดียว
เขาไม่มีทางปล่อยให้เสี่ยวอวี๋ถูกเตียงเหวี่ยงกระเด็นแน่
พอเย่อี้ฉือลงจากเตียง แอนโธนีก็ค่อย ๆ สอดตัวเข้าไปแทน
เย่อี้ฉือยืดเส้นยืดสายอย่างโล่งอกเหมือนแมว
นอนอยู่บนเตียงในท่าเดิมตลอดเวลาเหนื่อยชะมัด
ปริมาณการออกกำลังกายพอ ๆ กับซ้อมเต้น 5 ชั่วโมงเลย