"อากุ้ยซาวพูดถูก!"
คำพูดคล้อยตามของเฉิงชีชี ทำให้รอยยิ้มของอากุ้ยซาวยิ่งลึกขึ้นไปอีก สายตาที่มองเฉิงชีชีนั้นเหมือนมองคนโง่!
ยังบอกว่ามาจากเมืองหลวงอีก?
ไก่ที่ออกไข่เป็นทองคำแท่งยังจะขายทิ้ง?
วินาทีต่อมา รอยยิ้มของอากุ้ยซาวก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
"แต่ว่า เงินที่อากุ้ยซาวให้นั้นน้อยเกินไป ช่วงนี้เราขายให้ร้านข้าวต้ม วันเดียวก็ได้หนึ่งพันห้าร้อยเหรียญแล้ว หนึ่งเดือนก็คือสี่สิบห้าตำลึง"
เสียงสดใสของเฉิงชีชี เมื่อพูดถึงตัวเลขก็พรั่งพรูออกมา โดยไม่ทันรอให้อากุ้ยซาวเอ่ยปาก นางก็กล่าวต่อ "อากุ้ยซาวอยากซื้อสูตรจริง ๆ อย่างไรก็ต้องจ่ายอย่างน้อยก็ครึ่งปีกระมัง?"
"ข้าไม่คิดราคาที่พวกเราขายได้มากขึ้นหรอกนะ ถือว่าเป็นตัวเลขกลม ๆ เดือนละสี่สิบตำลึง ครึ่งปีก็สองร้อยสี่สิบตำลึง!"
เฉิงชีชียื่นมือออกไป "ขอเพียงอากุ้ยซาวจ่ายเงิน ข้ารับรองจะขายสูตรให้เจ้า"
"..."
สีหน้าของอากุ้ยซาวนั้นราวกับถูกทาด้วยขี้เถ้าสีดำ รอยยิ้มของนางหายไปอย่างไร้ร่องรอย เอ่ยเสียงเข้มว่า "สองร้อยสี่สิบตำลึง เจ้าสู้ไปปล้นเสียยังดีกว่า!"
"ปล้นเงินนั้นเดี๋ยวก็ถูกจับได้ เรื่องนี้ข้าทำไม่ได้หรอกนะ!"
เฉิงชีชีตอบกลับอย่างเอาจริงเอาจัง
อากุ้ยซาวโกรธแทบกระอักเลือด นางเอ่ยว่า "ห้าสิบตำลึง ข้าจะไม่เพิ่มอีกสักเหรียญ!"
รสชาติของผักดองนั่นนางเคยชิม มันไม่เหมือนกับของที่พวกนางทำเองจริง ๆ
"อากุ้ยซาว ข้าก็เช่นกัน ข้าลดให้อีกสักเหรียญไม่ได้"
เฉิงชีชีเลียนแบบท่าทางนาง ตอบกลับอย่างจริงจัง