หลิ่วซู่อี๋กำลังจะก้าวไปข้างหน้า หลินฮุ่ยหลานก็พุ่งเข้าไปหาแล้ว "ท่านโหว ในที่สุดท่านก็ฟื้น ข้าน้อยอกแทบแตกตาย!"
หลินฮุ่ยหลานพอนึกถึงความคับแค้นใจในช่วงนี้ น้ำตาก็ร่วงพรู
เสียงสะอื้นไห้ หากเป็นเมื่อก่อน ท่านโหวคงต้องปลอบ แต่ตอนนี้ท่านโหวเพิ่งฟื้น คิ้วหนาเข้มขมวดลง "หุบปาก!"
แม้น้ำเสียงจะอ่อนแรง แต่เปี่ยมด้วยอำนาจ
หลินฮุ่ยหลานไม่กล้าร้องไห้ต่อในทันที ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ
"ซู่อี๋"
ท่านโหวเห็นหลิ่วซู่อี๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ในชุดนักโทษ แต่ยืนสง่างาม แตกต่างจากท่าทางอ่อนแอของหลินฮุ่ยหลานราวฟ้ากับดิน ราวกับต่อให้ฟ้าถล่ม นางก็ยังรักษาท่วงท่าของนายหญิงใหญ่ได้
"ท่านโหว"
หลิ่วซู่อี๋ก้าวไปข้างหน้า ยกยาที่เพิ่งต้มเสร็จเข้าไป "ต้องขอบคุณยาของชีชี หากไม่มี ท่านโหวคราวนี้คงอันตราย"
ยาร้อนกรุ่น ส่งกลิ่นขมเข้มข้น
"ชีชีคือใคร?" จงหย่งโหวกำลังจะยกยาขึ้นดื่ม แต่ถ้วยยาถูกแย่งไป!
"หึ!"
หลิ่วซู่อี๋แย่งถ้วยยาในมือเขาไปพร้อมหัวเราะเย็น "จิ้นอี้ เจ้านี่มันดีแท้ ๆ แม้แต่ชื่อแม่ของหลานสาวตัวเองยังไม่รู้หรือ?"
"อ้อ ยัยบ้านนอก..." เด็กสาว
จงหย่งโหวยังพูดไม่ทันจบ หลิ่วซู่อี๋ก็กัดฟันพูด "ชีชีเป็นสะใภ้ตระกูลจิ้น เปล่าประโยชน์ที่นางต้มยาให้เจ้า แถมยังเอายาล้ำค่ามาพอกแผลให้ กับเอาเสบียงมาให้พวกเราไม่อดตายกลางทางเนรเทศ เจ้ากลับไม่รู้จักบุญคุณ!"