"ลื่นล้มน่ะ"
เจินเม่ยตอบอย่างจริงจังยิ่ง "ตอนนี้ก็เลยเป็นลูกชายของอาจารย์เลิ่งที่ทำน้ำตาลอยู่"
เฉิงชีชี "..."
ข่าวนี้น่ะ นางกล้ารับประกันเลยว่า ยกเว้นพวกคนตระกูลจิ้นที่เพิ่งมาถึงและไม่รู้เรื่องอะไร ชาวบ้านหมู่บ้านกุยฮว่าหลี่ต้องรู้กันหมดแน่!
นี่มันข่าววงในอะไรกัน
"เป็นอะไรไป? ข้าพูดจริงนะ!"
เจินเม่ยเห็นสีหน้าไม่ค่อยพอใจของนาง ก็รีบรัดริบบิ้นผมบนหัวทันที พลางว่า "ตอนนี้มันเป็นของข้าแล้ว"
"ของเจ้า"
เฉิงชีชียิ้มบาง สายตากวาดไปทั่วโรงน้ำตาล พื้นที่ถูกแบ่งอย่างสับสน ตั้งแต่คั้นอ้อย ต้มน้ำตาล ไปจนถึงตกผลึกและบรรจุ ล้วนทำอยู่ในห้องโถงใหญ่เดียวกันหมด
เวลาเอาฟืนเข้าก่อไฟ เถ้าฝุ่นก็ฟุ้งกระจาย การคั้นอ้อยก็ง่ายเกินง่าย แทบไม่มีจิตสำนึกเรื่องความสะอาดเลย
แล้วยังกระทะใบโตที่ใช้เคี่ยวน้ำตาลนั่นอีก จะควบคุมไฟให้พอเหมาะพอเจาะได้อย่างไร?
น้ำตาลทรายแดงที่ตกผลึกก็ไม่สม่ำเสมอ...
เฉิงชีชีกวาดตามองรอบโรงน้ำตาลพลางสงสัย น้ำตาลที่ทำเสร็จนี่จะขายออกได้หรือ?
"ขายได้แน่นอนอยู่แล้ว โรงน้ำตาลของเราขายดีจะตาย!"
เจินเม่ยได้ยินคำถามของเฉิงชีชีก็รีบตอบทันที "อ้อยของหมู่บ้านเรา กับหมู่บ้านใกล้เคียง ส่งมาให้โรงน้ำตาลเราหมด มีแต่ตระกูลเลิ่งเท่านั้นที่ทำน้ำตาลเป็น!"
"อ๋อ"
เฉิงชีชีรับฟังพลางใช้ความคิด ดูท่าว่า ฝีมือการทำน้ำตาลในหลิงหนานคงไม่ดีนัก อย่างน้อยก็เทียบกับในเมืองหลวงแล้วห่างชั้นกันมาก!