"ก่อนหน้านี้เคยดูคนในบ้านทำ"
เฉิงชีชีไม่ได้ตอบตรง ๆ ว่าตนเองเป็น แต่ตอบอย่างระมัดระวัง เหวินซื่อก็เป็นคนตระกูลจิ้น
"ถ้าอย่างนั้น เจ้า..."
เลิ่งอวี่มองเฉิงชีชีด้วยแววตาร้อนแรง
เฉิงชีชีก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว: "หยุดความคิดท่านเถอะ ฝีมือการเคี่ยวน้ำตาล สอนศิษย์เสร็จ อาจารย์อดตาย"
พูดจบ เฉิงชีชีหมุนตัวกลับไปยังตำแหน่งงานของตน ในใจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก การพูดลอย ๆ กับการลงมือจริงก็ยังแตกต่างกัน
"สุดยอด!"
เหวินซื่อเห็นกระบวนการทั้งหมด ยกนิ้วโป้งให้เฉิงชีชี
เฉิงชีชียิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มห่อน้ำตาลก้อน น้ำตาลเก้าก้อนห่อด้วยกระดาษมันหนึ่งห่อ พับเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เรียบง่ายแต่ทำซ้ำเหมือนเครื่องจักร ไร้ความรู้สึกราวกับเป็นเครื่องจักรทำงาน
บ่ายแก่ เลิกงาน เลิ่งอวี่หยิบน้ำตาลหนึ่งห่อส่งให้: "ขอบคุณที่ช่วยชีวิตน้ำตาลหม้อนั้น!"
เลิ่งอวี่เพิ่งไปดูมา น้ำตาลที่แข็งตัวแล้ว รูปลักษณ์และรสชาติด้อยลงไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็กินได้ ไม่เหมือนหม้อก่อนที่เททิ้งหมด!
ขม อย่าว่าขายเลย พวกเขากินเองก็ไม่ได้!
หากนางอยู่ตั้งแต่ครั้งนั้นก็ดี
เลิ่งอวี่รู้สึกเสียดาย
"ขอบคุณ"
เฉิงชีชีรับน้ำตาล ไม่ได้เสแสร้ง ลูกสาวไม่มีขนมกินเล่น น้ำตาลนี้ใช้เป็นขนมก็ดี
"ชีชี เจ้าเก่งจริง ๆ!"
เหวินซื่อยกนิ้วโป้งให้เฉิงชีชี เหลือบมองห่อน้ำตาลในมือนาง คนอื่นมาทำงานต้องเสียเงิน ส่วนเฉิงชีชีมาทำงานกลับได้น้ำตาลกลับบ้าน?