"ท่านแม่ ท่านย่าทำพวกนี้เป็นจริงหรือ? ถ้าปลูกเห็ดหูหนูได้จริง ก็เป็นธุรกิจหาเงินอีกทางหนึ่งนะขอรับ"
ดวงตาของเฉิงชีชีสุกใสเป็นพิเศษ หลังจากที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลับไปแล้ว นางก็ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย!
"น่าจะ... เป็นนะ?"
หลิ่วซู่อี๋ตอบอย่างไม่แน่ใจ ตอนที่นางแต่งเข้ามา ตระกูลจิ้นก็มีฐานะดีแล้ว
"เป็น"
จงหย่งโหวพูดขึ้นอย่างดีใจ ตอนนี้มารดาฟื้นขึ้นมาอย่างแท้จริงแล้ว ใจของเขาก็วางลงอย่างสมบูรณ์ เขาพูดว่า: "ข้าจำได้ ตอนเด็ก ๆ ทางบ้านยากจน ท่านแม่ก็ปลูกเห็ดหูหนูเป็น แต่ว่า ภายหลังไม่ได้ใช้ ความรู้พวกนี้มันนานเกินไปแล้ว!"
แววตาของจงหย่งโหวเต็มไปด้วยความทรงจำ
เฉิงชีชีพาจิ้นซุ่ยอานที่หาวติดต่อกันกลับห้องแล้ว
บนหลังคา จิ้นโม่จือแอบนอนราบอยู่บนหลังคา รู้ว่าท่านย่าตื่นแล้ว จิตใจของเขาก็ดีมาก โดยเฉพาะได้กินเกี๊ยวที่ลูกสาวส่งให้เอง เขายิ่งดีใจ
เฉิงชีชีร้องเพลงกล่อมนอนให้จิ้นซุ่ยอานเบา ๆ
บนหลังคา จิ้นโม่จือฟังเสียงที่ลูกสาวส่งออกมาเป็นครั้งคราว ก็รู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่ง ในขณะเดียวกัน ก็เกิดความสงสัย เฉิงชีชีเป็นคนบ้านนอกคนหนึ่ง เหตุใดถึงเล่านิทานที่ไพเราะเช่นนี้ได้ ทั้งยังร้องเพลงพิเศษแบบนี้ได้อีก?
เพลงกล่อมนอนนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
ขอบฟ้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง นาฬิกาชีวภาพของเฉิงชีชีตื่นตรงเวลา เมื่อวานได้กินเกี๊ยว วันนี้ตอนเช้าก็กินอะไรง่าย ๆ แล้วกัน นางตั้งใจจะไปเดินเล่นแถวตีนเขา ดูว่าจะเก็บของอย่างอื่นมาขายได้อีกหรือไม่