เงียบ
เงียบกริบราวกับความตาย!
ท่านป้าเลิ่งเป็นเจ้าของโรงน้ำตาล ชาวบ้านคนไหนไม่เอาใจนาง?
ไม่เคารพนาง?
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าย้อนนางแบบที่เฉิงชีชีทำ!
คนโรงน้ำตาลคนไหนไม่เคยถูกไม้เรียวของท่านป้าเลิ่งตีบ้าง?
แม้แต่ครูฝึกเก่าแก่ของโรงน้ำตาลก็ยังเคยโดนไม้เรียวของท่านป้าเลิ่ง แต่ว่า ตอนนี้ทุกคนพากันสูดลมหายใจลึก สาวน้อยคนนี้ ไม่ใช่ อีแม่บ้านคนนี้จะทนไม้เรียวของท่านป้าเลิ่งได้หรือไม่?
มาแล้ว มาแล้ว
ครูฝึกเก่าแก่ของโรงน้ำตาลพากันถอยหลังหนึ่งก้าวประสานเสียง จ้องมองไม้เรียวในมือท่านป้าเลิ่ง เส้นเอ็นเขียวปูดขึ้น ดูแล้ว... ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
ริมฝีปากของเลิ่งอวี่ขยับเล็กน้อย กำลังคิดว่าควรจะเอ่ยปากหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงใสดังขึ้น
"ท่านป้าเลิ่ง หรือว่าอยากให้ข้าต้มน้ำตาลเสียสักกาหนึ่ง เพื่อให้ข้าชดใช้เงินสินะ?"
เสียงใสดังขึ้นของเฉิงชีชี ในแววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
ร่างของนางเล็กบาง แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง
เลิ่งอวี่มองเฉิงชีชี หญิงสาวคนนี้เป็นคนแรกที่ไม่กลัวท่านย่า
"หึ ทำตามที่นางบอก ถ้าน้ำตาลต้มเสียแล้ว..."
ท่านป้าเลิ่งแค่นเสียงเย็น เสียงนั้นเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน ไม้เรียวในมือนางแทบจะถูกบีบหัก!
เฉิงชีชีไม่มองนางอีก สั่งงานต่อไป
น้ำอ้อยชุดแรกเข้าหม้อ เฉิงชีชีว่า "เตรียมหม้ออีกใบ ตั้งไฟกลาง สุดท้ายเตรียมหม้อใบที่สาม ตั้งไฟอ่อน"