“ชีชี”
เหวินซื่อรีบเดินตามไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล หันกลับมาถามว่า “เราเดินจากมาแบบนี้ เจ้าก็เสียแรงเปล่าสิ”
เฉิงชีชียิ้มแต่ไม่พูด ฝีเท้าของนางมั่นคงยิ่ง ไม่หยุดแม้แต่น้อย ไม่หันกลับมามอง เมื่อกำลังจะก้าวพ้นประตูใหญ่โรงน้ำตาล ก็มีเสียงของป้าเลิ่งดังมาจากข้างหลัง
“เดี๋ยวก่อน!”
ป้าเลิ่งรีบตามมาพูดว่า “เฉิงชีชี เป็นข้าที่ผิดเอง”
ป้าเลิ่งเอ่ยขอโทษอย่างเฉียบขาดว่า “น้ำตาลที่เจ้าทำดีมาก พวกข้ายินดีเชิญเจ้ามาเป็นหัวหน้าช่าง”
เฉิงชีชีถามว่า “ค่าแรงเท่าไหร่?”
“ห นึ่ง วันละ 100 อีแปะ?”
ป้าเลิ่งลองเสนอ
เฉิงชีชีหยิบเงิน 100 อีแปะออกมาจากถุงผ้าที่พกติดตัว วางลงบนกองอ้อยข้าง ๆ พลางพูดว่า “เงิน 100 อีแปะนี้ เป็นราคาที่ท่านป้าเลิ่งกำหนดให้ข้าเมื่อวาน ตอนนี้น้ำตาลก็อยู่ตรงนั้น จะมีค่ามากน้อยแค่ไหน พวกท่านปรึกษาหารือกันให้ดีแล้วค่อยมาพูดคุยกัน”
สิ้นเสียง เฉิงชีชีหมุนตัวเดินจากไป
เหวินซื่อมองเงิน 100 อีแปะนั่น ค่าแรงหนึ่งวัน ไฉนถึงได้คืนกลับไปเล่า?
นั่นไม่เท่ากับทำงานฟรีไปเปล่า ๆ หรือ?
พอเฉิงชีชีเดินจากไป ป้าเลิ่งมองเงิน 100 อีแปะนั้น ในใจก็รู้ดี นางไม่พอใจกับราคา 100 อีแปะแล้ว
ป้าเลิ่งกลับเข้าไปในโรงน้ำตาล มองน้ำตาลที่เพิ่งออกจากกระทะ สีสันสดใสดั่งนั้น น้ำตาลชั้นดีเช่นนั้น หากนำไปขาย ต้องได้ราคาดีอย่างแน่นอน แต่...
จะให้ค่าแรงเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม?
“ชีชี กลับมาแล้วหรือ? ต้มน้ำตาลเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลิ่วซู่อี๋ที่กำลังปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ เห็นเฉิงชีชีกลับมา ก็รีบหยิบมันหวานที่ตนเผาไว้ออกมา “มาเร็ว ข้าเผือมันหวานให้เจ้า อันอันกินมันหวานไปแล้ว บ่ายนี้หลับไปตื่นหนึ่ง ยังไม่ฟื้นเลย”