ฟ้ายังไม่ทันสาง เฉิงชีชีกำลังเตรียมหุงข้าวต้ม ก็พบว่าเตาไฟลุกโชนแล้ว น้ำในหม้อก็ร้อนขึ้นมาแล้ว
หรือว่าจะมีแม่ศรีเรือนแอบมาช่วย?
เฉิงชีชีหันกลับไป เห็นเงาร่างสูงใหญ่ ทำให้เธอสะดุ้งโหยง
"ข้าต้มน้ำให้เดือด เจ้าจะได้หุงข้าวต้มได้เลย ลดเวลา"
จิ้นโม่จือเอ่ยปาก ขอบฟ้าเพิ่งมีแสงสีขาวจาง ๆ เฉิงชีชีเพิ่งตื่นนอนยังคงหาวหวอด ๆ งัวเงียเดินเข้ามาในครัว ราวกับกวางน้อยที่หลงทาง ทำให้ใครก็ไม่อาจละสายตาไปได้
"ท่าน ช่างเก่งนัก"
เฉิงชีชีตบอกที่เต้นระรัวเพราะความตกใจพลางเริ่มวุ่นกับการหยิบข้าวสารใส่หม้อหุงข้าวต้ม
"ชีชี เจ้าตื่นเช้านัก?"
หลิ่วซู่อี๋ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ตื่นแต่เช้าตรู่เช่นกัน เห็นเฉิงชีชีกำลังหุงข้าวต้มอยู่ข้างหม้อ เฮยถู่กำลังสุมไฟหน้าเตา ภาพนี้ช่างกลมเกลียวกันอย่างยิ่ง ราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน...
หลิ่วซู่อี๋สะดุ้งเฮือก ส่ายหน้ารัว ๆ เฮยถู่เป็นขันที นางตื่นเช้าเกินไป สมองยังไม่ค่อยแล่น!
ถ้ามั่วเอ๋อร์ยังอยู่ เขากับชีชีคงจะ...มีความสุขมากใช่ไหม?
"ท่านแม่ ข้าจะหุงข้าวต้ม อีกสักครู่จะไปขายโจ๊กผักกาดดอง"
เฉิงชีชีอธิบายยิ้ม ๆ: "ท่านแม่ วันนี้ตกลงกันว่าจะขายโจ๊กผักกาดดอง"
"ไม่ใช่จะไปโรงน้ำตาลหรือ?"
หลิ่วซู่อี๋อึ้งไป เมื่อวานตกลงกันว่าจะไปโรงน้ำตาล
"ข้าไปโรงน้ำตาล จิ้นเยี่ยนจือกับจิ้นหลี่จือพวกเขาไปขายโจ๊กผักกาดดองได้!"
เฉิงชีชีว่า: "ผักกาดดองก็เปรี้ยวได้ที่แล้ว จะเสียโอกาสหาเงินไม่ได้"
"แล้วทำไมพวกเขาไม่มาช่วยเจ้าหุงข้าวต้ม?"