หมู่บ้านกุยฮว่าหลี่ บ้านตระกูลจวง
"พ่อ ข้าเห็นสตรีที่ถูกเนรเทศมารูปร่างหน้าตาดีทีเดียว"
จวงไห่เฉาคิดถึงสตรีที่แอบเห็นเมื่อครู่ พลางเอ่ยว่า "พ่อว่า ข้า..."
"พวกนางล้วนเป็นนักโทษคดีอาญา"
ผู้ใหญ่บ้านจวงเหลือบตามองเขา หยิบเหรียญทองแดงที่จงหย่งโหวให้มาออกมา "เห็นนี่ไหม แค่ไม่กี่อีแปะ เจ้าตัดใจซะเถอะ"
"พ่อ" จวงไห่เฉายังคิดจะพูดต่อ กลับถูกผู้ใหญ่บ้านจวงเตะเข้าให้ จวงไห่เฉารีบเอามือกุมก้นวิ่งหนีกลับบ้านไป
ผู้ใหญ่บ้านจวงหันกลับมามองเรือนเก่าโทรมสามหลังนั่น แววตามืดหม่น
...
ราตรียิ่งดึกขึ้นทุกที
"ท่านแม่ ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของเราหรือ" จิ้นซุ่ยอานซุกตัวในอ้อมแขนของเฉิงชีชี มือลูบผ้าห่มนุ่มๆ เงยหน้าถามเฉิงชีชี
"ใช่แล้ว"
เฉิงชีชีพยักหน้า มองดูจิ้นซุ่ยอานที่ล้มป่วยไปครั้งหนึ่งจนซูบผอม ใบหน้าเรียวเล็กลง ใจเธอเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก เอ่ยว่า "ต่อไปนี้ เราจะไม่ต้องนอนกลางป่ากลางทุ่งอีกแล้ว"
"ที่นี่ดีจริงๆ ดูสิ แม่ มีรูตรงนั้น มองเห็นดวงดาวด้วย"
จิ้นซุ่ยอานพูดอย่างตื่นเต้น ชี้ไปที่รูบนหลังคา
เฉิงชีชี "..."
ลูกโง่เอ๋ย นี่ไม่ดีหรอก เวลาฝนตก ก็ต้องกลายเป็นไก่ตกน้ำสิ!
"ถ้าอย่างนั้น ท่านพ่อรู้ไหมว่าเราอยู่ที่นี่ ต่อไปจะหาเราไม่เจอหรือเปล่า"
ดวงตาสวยของจิ้นซุ่ยอานเต็มไปด้วยความกังวล
"..."
เฉิงชีชีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงลูกสาวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน "รู้สิ อันอันน่ารักน่าเอ็นดูอย่างนี้ ท่านพ่อของเจ้าต้องหาเราจนพบแน่"
"อืม ท่านแม่พูดถูก ท่านย่าชอบอันอันมาก ท่านปู่...ถึงจะดุไปหน่อย แต่ท่านก็ให้อันอันกินไข่นกแล้ว"