"อย่าร้อง"
เสียงทุ้มต่ำของจิ้นโม่จือดังขึ้น "ข้าเอง"
ในความมืด เสียงทุ้มต่ำนั่น คุ้นหูอย่างประหลาด
"ท่านหรือ"
ชายร่างใหญ่เคราหยิกคนนั้นน่ะหรือ
เฉิงชีชีจำเขาได้แล้วก็โล่งอก เขาเป็นอดีตลูกน้องของซื่อจื่อ เช่นนั้นก็มาปกป้องคนตระกูลจิ้นน่ะสิ
"ท่านคอยคุ้มครองพวกเราอยู่ในที่ลับหรือ"
เฉิงชีชีถามเสียงเบา
"..."
จิ้นโม่จือนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
"ท่านเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว ข้าแทบตกใจตาย"
เฉิงชีชีนึกถึงเมื่อครู่ที่เผลอสะดุดล้ม แล้วยังถูกปิดปาก เกือบจะเผยความลับมิติพกพา ชักมีดสั้นออกมาแล้ว
รู้ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เฉิงชีชีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ท่าทางของพวกเขาช่างคลุมเครือ ร่างกายส่วนใหญ่ของนางทับอยู่บนตัวเขา
"ข้า ข้าลุกเดี๋ยวนี้"
เฉิงชีชีรีบพูดทันที แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งลนลาน พอนางกดลงบนอกเขา นางก็ชะงัก หน้าอกคนผู้นี้เป็นหินหรืออย่างไร
ความคิดสับสนแวบผ่านสมองชั่วครู่ เฉิงชีชีรีบถลันลุกขึ้น
จงหย่งโหวได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามา เฉิงชีชีเอ่ยก่อน "ท่านพ่อ เมื่อครู่ข้าสะดุดล้มโดยไม่ตั้งใจ เขาช่วยพยุงข้าไว้ เขามาคุ้มครองพวกเราหรือเจ้าคะ"
จิ้นโม่จือปัดฝุ่นบนตัว พลางกล่าว "ท่านโหว ข้าขอตัวก่อน"
สิ้นเสียง ร่างของจิ้นโม่จือก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา
"ใช่แล้ว"
จงหย่งโหวมองแผ่นหลังของจิ้นโม่จือที่จากไป เมื่อลูกชายตัวเองอยู่ด้วย เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงถามว่า "เจ้าล้มเจ็บตรงไหนหรือไม่"