อำเภอเฉาเซิง หมู่บ้านกุยฮว่าหลี่
“ท่านผู้ใหญ่บ้านจวง นักโทษพวกนี้ตั้งแต่วันนี้ก็เป็นคนของหมู่บ้านกุยฮว่าหลี่ของท่านแล้ว”
นายทหารที่มาส่งมอบตัวนำคนในตระกูลจิ้นมาถึงหมู่บ้านกุยฮว่าหลี่แล้วก็หมุนตัวจากไปทันที
ผู้ใหญ่บ้านจวงถือทะเบียนรายชื่อ นับจำนวนคนในตระกูลจิ้นพลางถามด้วยความตกใจ “พวกเจ้าเดินทางจากเมืองหลวงมาหลิงหนาน ไม่ขาดหายไปสักคนเลยหรือ”
ผู้ใหญ่บ้านจวงนับอีกครั้ง คนถูกเนรเทศยี่สิบสี่คน มาถึงหลิงหนานทั้งยี่สิบสี่คน ถึงตัวจะดูซูบผอมราวกับจะถูกลมพัดปลิว แต่ละคนก็ยังมีชีวิตอยู่กันครบ
แม้ว่าภายนอกจะดูมอมแมม... ผอมจนลมพัดก็จะปลิว แต่ถึงอย่างไรทุกคนก็ยังมีชีวิตอยู่
“พวกเราโชคดีน่ะ”
จงหย่งโหวกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะย่องเข้าไปใกล้แล้วยัดเหรียญทองแดงให้ผู้ใหญ่บ้านจวงสองสามเหรียญ “ท่านผู้ใหญ่บ้านจวง ต่อจากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย”
พวกทหารพวกนั้นกลับไม่ได้ปล้นเอาจนเกลี้ยงหรือนี่
ผู้ใหญ่บ้านจวงเก็บอาการไว้มิดชิด รับเหรียญทองแดงมาอย่างแนบเนียนแล้วเอ่ยว่า “เข้าแถวให้เรียบร้อย ข้าจะพาพวกเจ้าไปที่พัก พรุ่งนี้เช้าพวกเจ้าจะถูกแบ่งงาน พวกเจ้าเป็นนักโทษ อย่าคิดเกียจคร้านเชียว!!”
“ขอรับๆ พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่!”
จงหย่งโหวผงกหัวไม่หยุดพลางเอ่ยปากยกยอผู้ใหญ่บ้านจวงจนหนวดกระดกขึ้น
เฉิงชีชีที่เดินตามหลังมาและจูงมือจิ้นซุ่ยอานมองดูเหตุการณ์นี้แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า จงหย่งโหวช่างเป็นคนที่ยืดหยุ่นได้จริงๆ เคยเป็นถึงท่านโหว แต่ก็วางมาดเอาใจจวงจื่อตัวเล็กๆ ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวง
แววตาของเฉิงชีชีหม่นลงเล็กน้อย ต่อไปหากนางอยากทำธุรกิจหาเงินแล้วใช้ชีวิตสบายๆ ก็คงจะเป็นไปได้เหมือนกัน!