"ท่านผู้ตรวจ ข้ากับเมี้ยนภรรยาเกาเซิ่งหลานมีครรภ์แล้ว ข้าจ่ายเงิน"
จิ้นวิ่นจือเอ่ยพลางส่งใบไม้เงินที่ซ่อนไว้ส่งให้ พวกเขาพึ่งแต่งงานกัน เซิ่งหลานตั้งครรภ์ จึงต้องดูแลร่างกายอย่างดี จะให้ทำงานหนักได้อย่างไร!
"คิดเป็นสี่วัน"
ชายคนนั้นชั่งน้ำหนักใบไม้เงินบนมือ หยิบดินสอถ่านขึ้นมาขีดหลังชื่อเกาเซิ่งหลานสี่วันโดยไม่ลังเล
"ท่านผู้ตรวจ หลานสาวข้ายังเล็กอยู่ ข้าให้ลูกสะใภ้กลับไปเลี้ยงเด็ก"
จงหย่งโหวเอ่ยปาก บุตรชายกำลังแสร้งตายออกไปทำงานนอกบ้าน ลูกสะใภ้กับหลานสาวต้องดูแลให้ดี!
เฉิงชีชีกำลังจะจ่ายเงิน ได้ฟังคำนี้ก็รีบยืนเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ เงียบกริบ ในเมื่อพ่อสามีออกหน้าแทนแล้ว นางที่เป็นสตรีย่อมไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากอีก
"เด็กก็เป็นคน ใครบอกไม่ต้องจ่ายเงิน?"
ชายคนนั้นชำเลืองมองเขา แล้วว่า "คิดตามหัว หนึ่งคนหนึ่งวันหนึ่งร้อยอีแปะ"
"เด็กเล็กเกินไป ไม่มีคนดูแล ก็จนใจจริง ๆ"
จงหย่งโหวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ระหว่างนั้นก็ล้วงงก ๆ เงิ่น ๆ หยิบเงินจากหลายที่มายื่นให้ชายผิวเข้ม
"ท่านโหว ยังมีหม่อมฉัน หม่อมฉันก็สุขภาพไม่ดี หม่อ..."
หลินฮุ่ยหลานเห็นดังนั้นก็เอ่ยปากขึ้นทันใด สายตาจดจ้องมองจงหย่งโหวอย่างปรารถนา!
"เจ้าอายุสามขวบแล้วหรือ?"
จงหย่งโหวตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"แต่... เฉิงชีชีนาง..."
หลินฮุ่ยหลานพูดไม่ทันขาดคำ จงหย่งโหวก็ว่า "นางต้องเลี้ยงอันอัน หรือว่าเจ้าก็มีลูกให้เลี้ยง?"
ครั้นจงหย่งโหวจ่ายเงินแล้ว จ้องดูสมุดรายชื่อที่ถูกขีดต่อท้ายถึงสี่วันด้วยตาตนเอง จึงถอนใจอย่างโล่งอก ส่วนสายตาอาฆาตของหลินฮุ่ยหลานนั้น เขาทำเป็นมองไม่เห็นเสีย