หลิ่วซู่อี๋ลังเล ปกติปกป้องคนของตัวเอง แต่ไส้หมูนี่มันไม่ใช่ที่เก็บขี้หมูหรอกหรือ กินไม่ลง...
"ข้าขอลองชิม"
จงหย่งโหวรับถ้วยโจ๊กมา แล้วถามว่า "ชีชี ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าพ่อเถอะ"
"พ่อ"
เฉิงชีชีเปลี่ยนคำเรียกทันที จงหย่งโหวดูก็รู้ว่าเป็นคนมีฝีมือ ต่อไปต้องเกาะขาใหญ่คนนี้ไว้!
"ท่านแม่ จริง ๆ แล้วอันนี้อร่อยนะ"
เฉิงชีชีตักให้จิ้นซุ่ยอานส่วนหนึ่ง จิ้นซุ่ยอานอายุสามขวบ ได้กลิ่นหอมเนื้อก็รู้แต่ว่าอร่อย ก้มหน้ากินเร็วมาก
"ใครอยากลองบ้าง ที่นี่มีนะ"
เฉิงชีชีเอ่ยขึ้นก่อน
"หอม!"
จงหย่งโหวเมื่อก่อนก็เคยกินเครื่องในหมู แต่มันคาวไปหมด แต่วันนี้พอกินเข้าไป ความคาวไม่มี เหลือแต่ความหอม น่าเสียดายที่เป็นโจ๊ก ถ้าเป็นข้าวสวยร้อน ๆ ต้องซัดสักสามถ้วย!
"ชีชี งั้นข้าลองชิมดู" หลิ่วซู่อี๋ไม่อยากทำให้เฉิงชีชีเสียหน้า
กฎแห่งความอร่อย จากตอนแรกที่ทุกคนรังเกียจ ค่อย ๆ ทุกคนได้ชิม จนสุดท้ายต่างพากันชมเป็นเสียงเดียวกัน
เหอซื่อมองท่านปู่จิ้น จิ้นหลี่จือ จิ้นฉือจือที่กินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ข้าง ๆ แล้วก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกไปหน่อย
"เยี่ยนจือ เจ้านั่งรถม้าไปนะ"
จงหย่งโหวเอ่ยขึ้น หลินฮุ่ยหลานก็ยินดีปรีดาจะประคองจิ้นเยี่ยนจือขึ้นรถม้าแล้ว
"ท่านโหว ปากแผลของท่านยังไม่หายดี จะไหวหรือ" หลิ่วซู่อี๋ขมวดคิ้ว
"ซู่อี๋ ข้าทนไหว"
จงหย่งโหวพูดจบ หลิ่วซู่อี๋ก็หันไปเก็บข้าวของ