หลังจากชื่อหุยกันถังถูกกำหนดลงแล้ว ก็เริ่มขายน้ำตาลแดง!
มีน้ำตาลแดงชั้นดีเป็นของเปิดทาง ฉงซานแทบไม่ต้องออกแรงเลย ก็ขายหมดเกลี้ยง
“น้ำตาลดีขนาดนี้ คนโง่ก็ขายในอำเภอได้ มีฝีมือจริงก็เอาไปขายถึงตัวเมือง ขายไปที่อื่นสิ”
ในโรงน้ำตาลมีคนบ่นพึมพำเบาๆ
เฉิงชีชีกล่าวว่า "โรงน้ำตาลเป็นของทุกคน ทุกคนมีความคิดเห็นเป็นเรื่องปกติ ข้าแค่อยากบอกว่า ตอนนี้ตระกูลจิ้นของเรายังขายไปที่อื่นไม่ได้ เพราะกำลังการผลิตของเราไม่พอ!"
“น้ำตาลแดงในอำเภอยังขายไม่พอ แล้วจะเอาไปขายถึงตัวเมือง ไปขายถึงแคว้นอื่นได้ยังไง?”
เฉิงชีชีเป็นคนที่รักพวกพ้อง ฉงซานช่วยตระกูลจิ้นทำงาน ก็ถือว่าเป็นคนตระกูลจิ้น
ฉงซานขายของไม่เก่งงั้นหรือ?
ก็แค่ไม่มีของให้ขายต่างหาก!
“เลิ่งอวี่ พวกเจ้าต้องเร่งมือหน่อยแล้ว ชาวบ้านน่ะเรียนรู้การเคี่ยวน้ำตาลได้เร็ว”
เฉิงชีชียิ้มมองเลิ่งอวี่ คนที่รู้สึกไม่เป็นธรรมที่สุดก็คือคนตระกูลเลิ่ง โรงน้ำตาลแต่เดิมเป็นของตระกูลเลิ่งเพียงผู้เดียว เงินที่หาได้มากขึ้น พวกเขาที่เป็นนายช่างใหญ่ ก็ย่อมได้ส่วนแบ่งมากขึ้น!
แต่ตอนนี้ ตระกูลจิ้นขายน้ำตาล กำไรส่วนนี้ ก็ตกเป็นของตระกูลจิ้น!
“ฮูหยินเฉิงโปรดวางใจ พวกเราจะต้องเรียนรู้จนชำนาญในเร็ววันแน่”
สีหน้าของเลิ่งอวี่ค่อนข้างขัดเขิน เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเฉิงชีชีจะแบ่งขั้นตอนทั้งสามออกจากกันโดยสิ้นเชิง!
ส่วนการคั้นน้ำ คัดเลือกคนหนุ่มที่แข็งแรงจากชาวบ้าน