"จริงเหรอเจ้าคะ?"
จิ้นซุ่ยอานฟังแล้วก็วิ่งไปหาท่านปู่ทันที พลางถามว่า "ท่านปู่ ท่านพ่อชอบข้าหรือเปล่า?"
"แน่นอนสิ"
ท่านจงหย่งโหวพยักหน้ายืนยัน แล้วยื่นมือไปดึงหมวกให้หล่อน "ท่านพ่อของเจ้าชอบเจ้ามากที่สุดเลยล่ะ"
"ข้าก็ชอบท่านพ่อมากเหมือนกัน!"
จิ้นซุ่ยอานหัวเราะตาหยีจนโค้งเป็นวงพระจันทร์
เฉิงชีชีไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงเบือนสายตาออกเงียบๆ หลอกได้ชั่วคราวก็ยังดี!
วันนั้นเอง บ้านเปลือกหอยนางรมหลังใหม่ก็สร้างเสร็จ
หลังจากที่ผู้ใหญ่บ้านจวงรู้ว่าคนตระกูลจิ้นต้องการไม้โอ๊ก วันรุ่งขึ้น ตรงกับวันส่งเทพเจ้าขึ้นสวรรค์พอดี หยุดงานพอดี ก็พาชาวบ้านไปขนไม้โอ๊กมาสิบกว่าท่อนส่งถึงสวนหลังบ้านตระกูลจิ้นเลย!
"ลำบากพวกเจ้าแล้ว นี่เป็นผักกาดดองที่เราทำเอง กับผักกาดดองเปรี้ยวหวานที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เชิญชิมดูนะ"
เฉิงชีชีนำผักดองที่หล่อนทำเอง กับผักกาดดองเปรี้ยวหวานที่เพิ่งทำเสร็จ มาแจกทุกคน คนละหนึ่งถุง!
ข่าวโจ๊กผักกาดดองขายดีในอำเภอ ชาวบ้านได้ยินกันหมดแล้ว ตอนนี้ใครๆ ก็ไม่รังเกียจผักดองแล้ว หนึ่งช้อนก็สองอีแปะเลยนะ!
แต่ละคนได้ถุงหนึ่ง ปริมาณก็มากพอควร อย่างน้อยก็สองสามช้อนได้มั้ง?
นั่นก็ตั้งหกเจ็ดอีแปะเชียวนะ!
ส่วนผักกาดดองเปรี้ยวหวาน ก็ทำให้พวกเขาสงสัย หัวไชเท้าพอหมักเปรี้ยวหวานแล้วมันจะอร่อยขึ้นจริงหรือ?
ตกเย็น ที่หมู่บ้านกุยฮว่าหลี่ ครัวเรือนไหนๆ ก็ได้กินผักดอง
"ว่าล่ะสิว่าทำไมผักดองของเขาถึงขายได้ รสชาติมันสด กรอบ เปรี้ยวเค็มกลมกล่อมกำลังดี อร่อย!"