“อากุ้ย พี่จางจากไปแล้ว พวกเราก็เศร้าไม่แพ้กัน แต่ว่า ชีวิตคนเราหมดแล้วก็คืนกลับมาไม่ได้นะ”
หลี่ปาเอ่ยปลอบ “อีกอย่าง ขาดช้าไปหนึ่งวันยังพอว่า แต่ถ้าช้าไปสองสามวัน นักโทษพวกนี้ไปไม่ถึงที่เนรเทศตามกำหนด พวกเราก็ตายกันหมด!”
พวกองครักษ์ที่เงียบมาตลอด กับพวกหานต้านและปาจิน ก็พูดขึ้นทันทีว่า “ใช่ พี่กุ้ย พวกเราไปฝังท่านเตากันเดี๋ยวนี้เถอะ ระหว่างทางขากลับก็ค่อยนำท่านเตากลับเมืองหลวงไปด้วย”
“ถึงตอนนั้น จะต้องจัดการศพท่านเตาอย่างสมเกียรติแน่นอน!”
พวกองครักษ์ส่งเสียงสนับสนุน พวกเขาไม่อยากตาย ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อต่างหาก!
“ถูกแล้ว การคุมตัวนักโทษสำคัญกว่า ถ้าเกิดไม่...”
หลี่ปาพูดยังไม่ทันจบ จางกุ้ยก็หวดแส้ลงบนโต๊ะ โต๊ะล้มคว่ำ จางกุ้ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด “ข้าบอกแล้ว ข้าจะฝังศพพ่อข้าอย่างดี ใครก็ห้ามไปไหน!”
พูดจบ จางกุ้ยก็หันหลังพาพวกองครักษ์และท่านลุงไปฝังศพเตาจาง!
จางกุ้ยพาองครักษ์ไปหลายคน หานต้านกับซานจินมองหลี่ปาแล้วถามเสียงเบา “พี่ปา พวกเราจะเอายังไงดี”
“ท่านผู้ใหญ่ดีกับพวกเราไม่น้อย งั้นรีบไปจัดเตรียมการ ฝังศพท่านเตาอย่างสมเกียรติ”
หลี่ปาพูดพลางยิ้ม มองจางกุ้ยกับพวกหามศพไปฝัง แววตาฉายแววเย้ยหยัน
แม้จะอยู่สถานีที่ตั้งโดดเดี่ยวกลางทุ่ง จางกุ้ยก็ใช้วิธีที่ดีที่สุด จัดการฝังศพเตาจางอย่างสมเกียรติ
ดินร่วงลงมา เตาจางตายไม่ยอมหลับตา เขาคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ ยาผ่านมือลูกชายเพียงคนเดียว เหตุใดเขาถึงยังตาย?