"จริงสิเจ้าคะ ต่อไปแม่จะพาเจ้าไปดู"
เฉิงชีชีก้มหน้าลงจูบลูกสาว
จิ้นซุ่ยอานยื่นมือออกมา "เกี่ยวก้อย ห้ามโกหกนะ"
"ไม่โกหกเจ้าค่ะ"
เฉิงชีชีเกี่ยวก้อยกับลูกสาวแล้วก็เริ่มกล่อมให้หลับ
"ท่านแม่ ข้าอยากฟังเรื่องเห้งเจีย"
จิ้นซุ่ยอานนอนนิ่งเรียบร้อย ตั้งใจฟังนิทาน เริ่มแรกยังตื่นเต้น พอนานเข้าหนังตาก็เริ่มหย่อนลง สู้กันไม่ไหวแล้ว
มีเพียงกำแพงกั้นกลาง เสียงเล่านิทานแผ่วเบาของเฉิงชีชีนั้นคล้ายเสียงกระซิบของสายลม จนจับใจความไม่ได้ว่าเล่าเรื่องอะไร เหลือไว้เพียงความอ่อนโยนอบอุ่นเต็มเปี่ยม
ดวงตาสีดำสนิทของจิ้นโม่จือหม่นแสงลง ยังจำได้ว่าแรกพบเฉิงชีชีนั้นนางให้ความประทับใจลึกซึ้งเกินไปนัก ถือมีดทำครัวเชือดไก่ สายตาที่มองเขานั้นประหนึ่งเห็นเป็นจานเนื้อ แทบอยากพุ่งเข้ามาเฉือนเนื้อเขาให้เป็นชิ้น ๆ
ครั้งที่สองที่พบหน้า เขาถูกศัตรูลอบวางยาพิษกำหนัดรุนแรง เฉิงชีชีช่วยชีวิตเขาด้วยเรือนกายบริสุทธิ์ วันรุ่งขึ้น เมื่อนางนัยน์ตาฉายแวววางแผนเต็มเปี่ยมบอกว่าอยากแต่งงานกับเขา เขาก็ตกลง
จะแต่งกับใครก็เหมือนกัน เขาเป็นต้นเหตุให้พ่อแม่ของเฉิงชีชีเสียชีวิต กลายเป็นเด็กกำพร้า แถมยังได้เรือนกายบริสุทธิ์ของนางมาอีก
เขาฝ่ามติคัดค้านรับนางเข้าจวน สามปี เขากลับบ้านเพียงครั้งเดียว
บางที อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเข้าใจนางมากพอ?
"ท่านแม่ สภาพของท่านย่าเป็นอย่างไรบ้าง?"
พอเฉิงชีชีกล่อมลูกสาวหลับแล้ว ก็ตั้งใจมาหาหลิ่วซู่อี๋เพื่อถามอาการของฮูหยินผู้เฒ่า