"ท่านพี่สะใภ้ พวกเรากลับมาแล้ว!"
เสียงเอะอะของจิ้นเยี่ยนจือดังขึ้น คนยังไม่ทันเข้ามา เสียงก็มาถึงก่อนเสียแล้ว
"ท่านพี่สะใภ้ ลองทายสิว่าวันนี้พวกเราขายได้เงินเท่าไหร่!"
จิ้นเยี่ยนจือตะโกนอย่างตื่นเต้น
ไม่ใช่แค่เฉิงชีชีเพียงคนเดียว ตอนนี้คนตระกูลจิ้นต่างมารวมตัวกันหมดแล้ว กิจการโจ๊กผักกาดดอง ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวใหญ่ของพวกนางล้วนมาร่วมด้วย!
"ขายหมดแล้ว?"
เฉิงชีชีกวาดตามองครั้งหนึ่ง เอ่ยว่า "เช่นนั้นก็น่าจะได้ไม่ถึงหนึ่งพันอีแปะ"
นางปรุงโจ๊กสามหม้อในวันนี้ ผักกาดดองอีกสองอ่างใหญ่ อย่าดูถูกผักกาดดองหนึ่งช้อนที่ราคาสองอีแปะเชียวล่ะ ต้นทุนต่ำมาก แต่กำไรนั้นสูงลิบ
"ท่านพี่สะใภ้ คิดได้แม่นยำเกินไปแล้ว!"
นัยน์ตาของจิ้นเยี่ยนจือเป็นประกาย ตื่นเต้นพลางควักเงินออกมาทั้งหมดแล้วกล่าวว่า "รวมเป็นเก้าร้อยหกสิบอีแปะ อีกเดี๋ยวก็ครบหนึ่งพันอีแปะแล้ว"
"ที่จริงวันนี้ควรกลับมาได้เร็วกว่านี้ แต่พวกเราไปซื้อธัญพืชกัน ไม่รู้ว่าทำไม ต้องต่อแถวที่ร้านข้าวอยู่นานมาก"
ปากของจิ้นเยี่ยนจือ พอเข้าประตูมาก็ยังไม่เคยหยุดเลยว่า "พวกเรากว่าจะแย่งซื้อข้าวมาได้ก็แค่สามโต่ว"
"สามโต่วเท่ากับสามสิบชิงข้าว เป็นเงินหกร้อยอีแปะ"
"ข้าวเหนียวราคาชิงละยี่สิบห้าอีแปะ พวกเราเลยซื้อมาแค่สองชิง"
จิ้นเยี่ยนจือเสริมอีกประโยคว่า "รวมเป็นเงินหกร้อยห้าสิบอีแปะ เงินที่เหลืออีกสามร้อยสิบอีแปะ อยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว"
"ใกล้วันปีใหม่แล้วกระมัง"
จิ้นหลี่จือเสริมว่า "พวกเรายังซื้อกระดาษมันอีก ใช้ไปสามสิบอีแปะ"