“ชีชี นี่เงินหนึ่งร้อยตำลึง เจ้าเอาไปสิ!”
จงหย่งโหวหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยตำลึงส่งให้ มีอยู่หลายใบ ราคาหน้าธนบัตรมีทั้งห้าสิบตำลึง ยี่สิบตำลึง และสิบตำลึง
“ท่านพ่อ นี่มัน...”
เฉิงชีชีช่วงนี้ขายผักดอง การค้าส่งผักดองก็ได้กำไรไม่น้อย แต่ยังห่างไกลจากหนึ่งร้อยตำลึงนี้มาก!
“เงินที่เหลือติดบ้านไว้บ้าง ไม่มากนัก แต่ตอนนี้โรงน้ำตาลกำลังต้องใช้เงิน เจ้าเอาไปก่อนเถอะ”
จงหย่งโหวมองนางพลางกล่าว “ทางโรงน้ำตาลนั้น ข้าก็ลงเงินตามสัดส่วนไปยี่สิบตำลึงแล้ว ส่วนที่เหลือหนึ่งส่วนของเจ้า ก็ไม่ต้องกังวล”
“ทางด้านผู้ใหญ่บ้านจวงและคนตระกูลเลิ่ง ข้าให้คนไปเจรจาตกลงเรียบร้อยหมดแล้ว”
จงหย่งโหวพูดจบก็มองไปทางหลิ่วซู่อี๋ที่อยู่ข้างๆ การจะให้นางคุยเรื่องสัพเพเหระกับลูกสะใภ้ ก็คงเป็นการลำบากคนหยาบกร้านอย่างเขาแล้ว
“ชีชี เจตนาของท่านพ่อเจ้าก็คือ ให้เจ้าสบายใจในการต้มน้ำตาล เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล”
“ถึงเราจะเป็นนักโทษเนรเทศ แต่การที่เจ้าช่วยพวกเราชิงโอกาสหาเงินจากโรงน้ำตาลมาได้ พวกเราก็จำไว้ในใจ!”
“ชีชี ตระกูลจิ้นของเรามีลูกสะใภ้อย่างเจ้า นับว่าเป็นบุญวาสนาของตระกูลจิ้น!”
หลิ่วซู่อี๋ก้าวเข้ามากุมมือของเฉิงชีชี “ต่อไปนี้ ให้เจ้าเป็นคนดูแลบ้าน!”
“เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ ก็ถือเป็นเงินส่วนรวมของครอบครัวเรา!”
หลิ่วซู่อี๋พูดจานุ่มนวลอ่อนโยน มองเฉิงชีชีด้วยแววตาเหมือนมองลูกสาวแท้ๆ!