"ซื่อจื่อเฟย คุณหนูซุ่ยอาน ดูแลตัวเองด้วยนะ"
ชุนเถามองขบวนเดินจากไป น้ำตาร่วงไม่หยุด ทันใดนั้นนางรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ที่เอว
อะไรติดอยู่ที่เอวนางมาได้?
ชุนเถาคลำดู แล้วแอบเปิดดู ปรากฏว่าเป็นธนบัตร!
ชุนเถายิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม นางคุกเข่าลง แล้วก้มกราบไปทางที่เฉิงชีชีกับคนอื่น ๆ จากไป
…
"ข้าไม่เดินแล้ว!"
หลังจากถูกเฆี่ยนเป็นครั้งที่สาม จิ้นเยี่ยนจือก็คลุ้มคลั่งพยายามดึงแอกที่ใส่ไว้บนหัวออก แต่ก็ดึงไม่ออก สุดท้ายจิ้นเยี่ยนจือทรุดตัวนั่งลงกับพื้นเลย
ซี้ด
เจ็บจนข้าจะตายอยู่แล้ว
จิ้นเยี่ยนจือหวนนึกถึงวันวานที่เคยมีคนห้อมล้อมหน้าหลัง เหลียวมองตอนนี้ ถูกล่ามเหมือนหมา แถมยังถูกเฆี่ยนอีก!
จิ้นเยี่ยนจือมองแผลที่แขนด้วยความเจ็บใจ เป็นเพราะเขาเดินช้า ก็เลยโดนเฆี่ยน!
"เยี่ยนจือ"
หลินฮุ่ยหลานลากโซ่ตรวนเท้า ยัดปิ่นที่แอบซ่อนไว้ใส่มือนายเวรพลางประคองจิ้นเยี่ยนจือให้ลุกขึ้น พลางกระซิบเบา ๆ ว่า "เยี่ยนจือ อย่าดื้อเลย เดี๋ยวก็..." จะโดนเฆี่ยนอีก!
"ท่านแม่ รีบให้คนถอดของน่ากลัวนี่ออกที ข้าไม่อยากใส่แล้ว!" จิ้นเยี่ยนจือพูดอย่างหัวเสีย
"เยี่ยนจือ แม่ก็จนปัญญา"
หลินฮุ่ยหลานยกมือที่ใส่โซ่ตรวนของตนขึ้น โซ่นี้ถลกหนังมือนางจนถลอก รองเท้าผ้านุ่ม ๆ ใส่ในจวนโหวเดินสบายมาก แต่พอมาเดินบนถนนหลวงกลับเจ็บฝ่าเท้าสุด ๆ
"ข้าไม่สน"
จิ้นเยี่ยนจือจ้องนางแล้วว่า "ท่านแม่เคยบอกว่า ไม่ว่าอะไรก็จะยอมให้ข้าหมด"
"เยี่ยนจือ..."
หลินฮุ่ยหลานทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จิ้นเยี่ยนจือรู้คำตอบแล้วก็ผลักหลินฮุ่ยหลานจนล้ม แล้วหันหลังหมายจะวิ่งหนี!