"ชีชี ขอโทษนะ"
หลิ่วซู่อี๋จับมือเฉิงชีชี นัยน์ตาบวมแดงมีน้ำตาคลอ เปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด
"ท่านแม่ ครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องพูดเกรงใจกันแล้ว"
เฉิงชีชีก้มหน้า ใช้ผ้าเช็ดปากให้จิ้นซุ่ยอานที่นั่งดื่มโจ๊กอยู่ข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย หลิ่วซู่อี๋ผู้เป็นแม่สามี แม้จะไม่ชอบนาง แต่ก็ไม่เคยรังแกนาง
ในจวนโหว ส่วนใหญ่แล้วนางกับบุตรสาวต่างใช้ชีวิตอย่างอิสระ คนที่จะรังแกพวกนางมีเพียง...
"เฉิงชีชี เยี่ยนจือบาดเจ็บ เจ้ารีบเอายามา"
น้ำเสียงออกคำสั่งของหลินฮุ่ยหลานดังขึ้น ราวกับตนอยู่สูงกว่า
เฉิงชีชีเงยหน้าขึ้น ไร้ซึ่งความงามสง่าเช่นวันวาน ความงามของหลินฮุ่ยหลานลดลงไปเกินครึ่ง ในจวนโหว คนเดียวที่ชอบรังแกนางและบุตรสาว ก็คือสองแม่ลูกนี่เอง
เฉิงชีชียกชามโจ๊กดื่มต่อ ไม่สนใจหลินฮุ่ยหลาน
"นี่ เฉิงชีชี แม่ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ก้าวขึ้นมา ไม่พอใจอย่างยิ่งที่เฉิงชีชีเมินเฉย นางพูดว่า "พี่ชายข้าเป็นบุตรชายคนเดียวที่เหลืออยู่ของจวนโหวแล้วนะ!"
เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง จะมาวางท่าเป็นซื่อจื่อเฟยไปทำไม?
"ไม่มี"
เฉิงชีชีปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
"ถ้างั้น โจ๊กนี้ก็เป็นของพวกเราแล้ว" หลินฮุ่ยหลานจะเดินมาหยิบ เฉิงชีชีก็ขวางไว้ทันที นางเป็นคนผูกพยาบาทมาก!
"เจ้า..."
หลินฮุ่ยหลานกำลังจะด่า แต่พอนึกถึงเฉิงชีชีในคุก และนึกถึงเฉิงชีชีที่เพิ่งผลักเหอซื่อไปติดกำแพง ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มทันที "ชีชีเอ๋ย พวกเราก็ครอบครัวเดียวกันนี่ โจ๊กนี่ยังเหลือตั้งมาก เราสามแม่ลูกกินด้วยกันกำลังดีเลย"