ไม่คิดเลยว่าธนบัตรพวกนั้น เฉิงชีชีจะให้ชุนเถา แล้วชุนเถาไม่เพียงไม่ยักยอก ยังเอาของมากมายมาให้อีก บางทีหลิ่วซู่อี๋ควรทำความรู้จักลูกสะใภ้คนนี้เสียใหม่!
ใช่แล้ว สายตาของมั่วเอ๋อร์ไม่เคยพลาด ที่ผ่านมามีนางผู้เป็นแม่นี่แหละที่มีอคติมากเกินไป
คนตระกูลจิ้นเปลี่ยนเสื้อผ้ารองเท้าใหม่ กินเปาจื่อแล้ว ทุกคนพากันมุงดูรอบรถม้า มีผ้าห่ม เสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้า แล้วก็ธัญพืชกับขนมที่เก็บไว้ได้นาน
สายตาที่คนตระกูลจิ้นมองเฉิงชีชีนั้นร้อนแรงยิ่งนัก
“ก็แค่ของกินเล็กน้อย ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหน”
จิ้นเยี่ยนจือไม่ชอบที่ทุกคนประจบเฉิงชีชี แค่ของถูก ๆ ไม่กี่อย่าง ก็ซื้อใจได้แล้ว
“สาวใช้คนนี้ซื้อของไม่เป็นเลย ผ้าเนื้อหยาบเสื้อป่าน ดูยังไงก็ขี้เหนียว!” จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์เสริมอย่างเห็นด้วย สีหน้ารังเกียจพลางมองเสื้อบนตัว แม้แต่เสื้อของสาวใช้ข้างกายนางยังสู้ไม่ได้
“หุบปาก”
หลินฮุ่ยหลานฟังคำพูดของลูกทั้งสอง แทบอยากจะเอามือปิดปากพวกเขา นางกัดฟันพูดว่า “ชีวิตในคุก ยังลำบากไม่พออีกหรือไง”
ชีวิตในคุก?
จิ้นเยี่ยนจือกับจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์สองพี่น้องเงียบฉับในทันที
“ท่านนายอำเภอ ท่านโหวกับฮูหยินผู้เฒ่าของข้า คนหนึ่งเจ็บคนหนึ่งป่วย จะให้นั่งรถม้าที่แย่ที่สุดกับเกวียนได้หรือไม่”
หลิ่วซู่อี๋ยื่นหยกที่ซ่อนไว้ออกมาให้มือเจ้าหน้าที่ ก่อนออกเรือนนางคือคุณหนูไท่ฟู่ หลังออกเรือนเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนโหว ยามนี้ตกเป็นนักโทษ นางเก็บความทรนงทั้งหมดลง