“พวกมันต้องรับเงินจากสกุลชุยแน่ ๆ อยากเอาชีวิตท่านโหว!”
หลิ่วซู่อี๋พูดอย่างเดือดดาล ทั้งที่เข้าเมืองพักได้แท้ ๆ กลับต้องรีบเดินอีกห้าลี้ มาหยุดพักในถิ่นทุรกันดารอย่างนี้!
นี่มันไม่ต้องการให้พวกเขาไปซื้อยา ต้องการถ่วงเวลาให้ท่านโหวตาย!
“แผลของน้องรองมีเลือดซึมออกมาอีกแล้ว”
ท่านปู่จิ้นมองจงหย่งโหวด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่หนีจากพวกโจรภูเขามา จงหย่งโหวก็สลบไม่ได้สติอีกครั้ง
“ท่านลุง แผลเฆี่ยนบนบ่าก็ทายาบ้างเถอะ”
เฉิงชีชียื่นขวดยาส่งให้
“ข้าไม่เป็นไร เก็บยาไว้ให้น้องรองเถิด”
ท่านปู่จิ้นมองจงหย่งโหวด้วยความกังวล พวกเขาพี่น้องสี่คน แม้จะเป็นพี่น้องสายเดียวกัน น้องรองกลับมีหัวคิดที่คล่องแคล่ว ต่อให้ถูกเนรเทศไปถึงหลิงหนาน ตราบใดที่เขายังอยู่ ก็ยังมีเสาหลัก!
หากจงหย่งโหวตายไป?
แล้วพวกเขาถึงหลิงหนานแล้ว จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือ?
“ท่านลุง ร่างกายที่แข็งแรงสำคัญที่สุด”
พูดจบ เฉิงชีชีก็หมุนตัวเดินจากไป นางตั้งใจจะเดินดูในป่าแถวนี้ เผื่อจะหาจังหวะหยิบของกินออกมาได้บ้าง
ทุกวันกินแต่โจ๊ก มันเทศ มันฝรั่งและของทำนองนี้ ผู้ใหญ่พอทนได้ แต่อันอันกับจิ้นอวิ๋นยังเด็ก ท้องอืดไม่สบายตัวบ่อย ๆ
เฉิงชีชีบอกว่าจะไปหาผักป่าแถวนี้
“คนบ้านนอกยังไงก็กินผักป่า!”
หลินฮุ่ยหลานอดเหน็บแนมไม่ได้
ทันใดนั้น ทุกคนก็จ้องหลินฮุ่ยหลานด้วยสายตาดุดัน
“ผักป่าไม่ดีตรงไหน? อิ่มท้อง ไม่ตาย ดีกว่าพวกเจ้าแม่ลูกสามที่ทำอะไรไม่เป็น”